Guido van de Wiel

Social Media: van hulpmiddel tot hel

2012-01-17T00:03:00.001-08:00

Ik wist toch zeker dat ik ergens een berichtje had staan van Mr X met een adres. Ik had dat adres hard nodig. En wel meteen. Nadat ik lange tijd door mijn mailbox aan het zwerven was geweest vond ik wel vier e-mailadressen (corporate/ persoonlijk/ gmail/ hotmail) van de afzender, maar geen adres. Het schoot ineens door me heen dat het mogelijk geen mail was geweest, maar waarschijnlijk een Twitter DM berichtje. Daar zoeken. Ik voelde me echter al snel een hond: weer bot gevangen.
Was het een SMS'je dan? Nee. Een sinds te lange tijd ongesynchroniseerde iPad? Nee. What's app dan? Ja, hehe... Eindelijk het adres te pakken waar ik zo naarstig naar op zoek was...

Dit blog gaat over de opkomst (en de ondergang?) van de veelheid aan social media. Uit bovenstaande ergernis blijkt dat de manieren van communiceren exponentieel zijn toegenomen. Op dit moment bestaan veel en steeds meer verschillende sociale media naast elkaar. Het nadeel daarvan is dat de user in toenemende mate op de proef wordt gesteld. Zolang er geen übersocial crawlfunctie is, gaan we steeds vaker door de sociale bomen het sociale bos niet zien.

Social Media zouden een hulpmiddel moeten zijn, maar door de veelheid van toepassingen kan tegenwoordig vitale informatie - een adres, een afspraak, een citaat - zomaar in de chat van Wordfeud staan. Kom er maar eens om.

Deze veelheid van media gaat onmiskenbaar zorgen voor een strijd om de aandacht van de end user. Social media zijn aan het koloniseren en vechten om groepen gebruikers. Wie of wat wordt de norm? Welke social media tool wordt het ingesleten kanaal voor contact/ muziek/ berichten/ adressen/ SMS/ chat/ beeldbellen/ foto's delen/ bloggen/ nieuws lezen/ oude contacten van vroeger/ zakelijke contacten/ to-do-lijstjes/ afspraak maken/ dating/ video streamen/ radio luisteren/ etc. Met Hyves ga ik alleen nog maar reactief om. Google+ heeft me nog niet kunnen verleiden. Linkedin zit bij mij op het pluche. Ik wacht naarstig op YouTube HD. Social Media komen steeds vaker ten koste van elkaar bij de user op het bureaublad. Social media beginnen inmiddels zelfs e-mail weg te drukken als ooit onmisbaar gedacht medium: Knowledge manager van IBM Luis Suarez gebruikt al drie jaar geen e-mail meer. Naar eigen zeggen is hij sindsdien alleen maar productiever geworden. Zijn verhaal is het startpunt van een campagne die organisaties en hun medewerkers laat zien dat je met sociale media tools en social software niet alleen meer van deze tijd bent, maar bovendien beter kunt samenwerken.

Niet langer meer dagelijks een overvolle inbox! Hoera! De e-mailbox die ooit het beloofde land van bereikbaarheid en techniek vertegenwoordigde is voor velen inmiddels een loden last geworden vol rode vlaggetjes (wij zijn de stieren) en oneindige to-do-lijsten. Luis Suarez verbrak de keten drie jaar geleden toen hij besloot te stoppen met e-mail: ‘Ik moest dit stoppen: ik wilde een manier vinden om productiever te worden”, vertelt hij in de korte documentaire waarin hij vertelt hoe hem dat gelukt is. Deze is te zien op de blog outsidetheinbox.eu.

Tegenover groei en sharing staan snoei en begrenzing. Ik kan niet van 128 communities lid zijn. Delen is vermenigvuldigen tot je het punt bereikt dat je aandacht nog slechts een splinterpartij is. Wat startte als verrijking, leidt steeds vaker tot verschraling, slapende lidmaatschappen of ongemotiveerde "likes".

Oordoppen, oogkleppen en een goed boek bieden uitkomst.

(Deel dit artikel maar niet...)

Ik eindig deze blog graag met een social media routekaart, te nemen met een korrel zout.

(c) Guido van de Wiel

Sommige volkeren hebben geen woorden voor "links" en "rechts"

2011-12-01T04:53:00.001-08:00

In dit korte filmpje van David Bellos neemt deze taalvirtuoos ons mee in een reflectieve gedachte met betrekking tot taal. Waarom hebben sommige volkeren geen woorden voor links en rechts? En waarom hebben wij in de Westerse wereld eigenlijk geen specifiek woord om tegelijkertijd alle voertuigen met een verchroomd stuur mee te duiden, bijvoorbeeld?

Grappig filmpje, maar ook zeer waar: zoals gezegd hebben sommige volkeren - niet veel maar meer dan 1 - geen woorden voor links en rechts. Benieuwd hoe deze mensen via hun taal jou waarschuwen om je te wijzen op een tarantula op je linkerbeen?

(c) Guido van de Wiel

Congresverslag op maat

2011-09-12T13:50:00.000-07:00

Wheel Productions heeft een nieuwe dienst ontwikkeld: Congresverslag op maat.

Onderstaand treft u de nieuwe bijbehorende brochure in de variant "Medisch". Naast deze categorie congressen is Wheel Productions onder meer gespecialiseerd in het produceren van congresverslagen op het gebied van wetenschap, politiek en maatschappij, HRD, psychologie, (nieuwe) media, en taal & literatuur en trends.

Voor de congresverslagen van medische congressen werkt Wheel Productions nauw samen met voormalig internist drs Jan Taco te Gussinklo van Dutch Button Works. Ook voor alle andere congressen biedt Wheel Productions vanaf heden deze dienst 'Congresverslag op Maat' aan.

(Klik op het plaatje voor een volledige pageview)

(Klik op het plaatje voor een volledige pageview)

(Klik op het plaatje voor een volledige pageview)

(Klik op het plaatje voor een volledige pageview)

Neem gerust contact op voor meer info. Bezoek ook de website van Wheel Productions

(c) Guido van de Wiel

Nederland stilstandland: zoek naar jouw Peru

2011-08-24T02:34:00.001-07:00

Voor wie innovaties wil uitrollen, is het handig om ook altijd – om Nederland heen – een bypass te ontwerpen.

Nederland als innovatieland kan nogal vies tegenvallen. Vaak geldt: Nederland stilstandland. Om meerdere redenen: 1) tegenwerking door regelgeving en het niet inpasbaar krijgen in bestaande systemen (denk in het geval van zorg aan de rigide regels van zorgverzekeraars over wat vergoed wordt en wat niet!) en 2) een vooral-geen-kop-boven-het-maaiveld-steek-cultuur, waaraan gekoppeld is 3) een gebrek om trots te durven en mogen zijn op succesvolle ondernemers met lef en 4) de afzetmarkt in Nederland is maar klein.
Over de eerste reden: doordat Nederland overgereguleerd is (wetten, voorwaarden, protocollen, veiligheidsvoorschriften) komen innovaties in de knel: innovatiepotjes blijven met miljoenen gevuld, en wie als toekomstige ondernemer de handboeken ziet waar bijvoorbeeld kinderdagverblijven aan moeten voldoen, zakt de moed al in de schoenen... Wet- en regelgeving kan innovaties danig in de weg zitten.
Over de tweede en derde reden: lijkt een ondernemer met grootse plannen te falen, dan zijn wij in Nederland geneigd deze schamper uit te lachen (zoals bijvoorbeeld Victor Muller met Saab in mei 2011 in de Telegraaf werd afgeschilderd). In andere landen als Amerika zou de ambitie worden gewaardeerd, het lef gehonoreerd, de kloeke poging verheerlijkt. Wij denken dat we een vrij land zijn, maar zijn met grote regelmaat bekrompen in onze denkbeelden over wat mag, wat goed is, wat werkt en wat kan.
Al met al leidt dit er toe dat nieuwe producten en diensten niet snel het licht zien en zijn deze er eenmaal, dan kunnen ze niet worden opgenomen in vergoedingslijsten, blijkt de afzetmarkt klein en leiden ze al snel tot tegenvallende verkoopresultaten in Nederland.

Uitrollen van innovaties
Het is slim om in de uitrolstrategie van innovaties al in een vroeg stadium – laat ik het maar in medische termen uitdrukken – een bypass via het buitenland te creëren. Een digitale brochure in het Engels, Spaans of Chinees kan al wonderen doen. Een aantal voorbeelden: ik begeleid nu een bedrijf met een medische vinding die zijn pilots expres niet in Nederland, maar in Duitsland heeft laten plaatsvinden: een veel meer geïsoleerde omgeving, zonder pottenkijkers van Nederland die het beter weten, die je idee afkraken, die het niet meteen kunnen inpassen in hun bestaande structuren en systemen. Karakteristiek aan een prototype fase is toch dat deze in het ontwikkelstadium gekoesterd en beschermd dienen te worden. Door tijdens die fase al te snel conclusies te trekken of de boel af te kraken zorgt ervoor dat de benodigde innovatiesprong niet gemaakt zal worden.
Als de ontwikkelde vinding dan toch succesvol blijkt in het buitenland, kan Nederland als afzetmarkt/ inkoper alsnog aanhaken. Dan komt Nederland ook in zijn vertrouwde, traditionele rol dat wat van ver komt, lekkerder is dan wat we thuis in de polder zouden kunnen ontwikkelen: we zijn niet trots op Almere, maar Amerika wel op Las Vegas. Terwijl in beide gevallen er hetzelfde gebeurd is. Beiden zijn voorbeelden van een mega-innovatie: een onontgonnen gebied wordt aan de natuur onttrokken en er wordt uit het niets een stad opgetrokken. Wij halen onze neus ervoor op. De Amerikanen - en wij met hen – adoreren hun nieuw verworven stad: Viva Las Vegas. Sliep uit Almere.

Zoek naar jouw Peru
Een ander voorbeeld is Hyves. In Nederland is dit sociale netwerk natuurlijk populair, maar ook bijvoorbeeld - om duistere redenen – is Hyves heel populair geworden in Peru. Ineens werd Hyves in Peru een hype, met momenteel 264.289 leden tegenover bijvoorbeeld het logischere tweede land België (159.387 accounts). Ook ligt Peru hoger met zijn aantal Hyves-contacten dan het grote VS (119.555), en Engeland (63.563; bron: http://hyves.nl/about/facts/ geraadpleegd op 19 augustus 2011).
Wat kunnen we leren van deze grillige ontwikkeling bij Hyves voor het uitrollen van innovaties? Het is slim om op meerdere paarden te wedden en bijvoorbeeld in een aantal ongebruikelijke landen een pilot te starten. Voor het ongebruikelijke land een kans om ergens vol op in te haken, je bent als innovatiepartij de concurrentie voor (je creëert je eigen nieuwe afzetmarkt, je eigen blue ocean) en je geeft het toeval een aantal keren de kans. Wie een kans wil pakken, moet eerst ergens de kans voor geven. Zo kun je de grilligheid van successen enigszins stroomlijnen, regisseren en naar je hand zetten. Mogelijk vallen veertien van de vijfthttp://www.blogger.com/img/blank.gifien landen af na een pilotperiode, maar als 1 land (extra naast Nederland) een prohttp://www.blogger.com/img/blank.gifductlijn serieus oppakt, komt dat de stabiliteit en continuïteit van de afzetmarkt/ het product zeer ten goede. http://www.blogger.com/img/blank.gif

Zoek voor jouw product of dienst dus naar het niet-beloofde land. Zoek naar jouw Peru.

Ook gepubliceerd op www.managementsite.nl (zie http://www.managementsite.nl/auteurs/guido-van-de-wiel) en http://nvo2leren.wordpress.com/

(c) Guido van de Wiel

In Memoriam Ronald Naar

2011-05-31T06:02:00.000-07:00

Ronald Naar verstond de kunst eigenwijs te zijn. In de letterlijke zin van het woord. Eigen wijs. Hij ging zijn eigen weg, nam zijn eigen beslissingen. Op de berg en in het leven. Een onafhankelijke denker, die buiten de gebaande paden kon treden. Een cruciale eigenschap van onschatbare waarde voor wie een moeilijke berg omhoog moet komen.

Op 31 maart 2011 had ik een interview met Ronald Naar. Na afloop van het congres Ondernemen op TOP-vermogen. We vonden elkaar in het anders kijken naar de werkelijkheid. Ik vertelde hoe ik midden jaren ’90 in het plaatsje Chamonix was om de Tour de Mont Blanc – de GR-5 – te gaan lopen. Hoe er toen zo’n regenval was dat campings blank kwamen te staan en dat alle souvenirshops onder water kwamen te staan. Wat mij toen frappeerde was dat dit bergvolkje van de nood een deugd maakte en dat ze naast de gewone postkaarten nu foto’s van de ramp gingen verkopen. Ze fotografeerden hun shop, drukten de kaarten en verkochten ze als souvenir. Hoe je de werkelijkheid kunt buigen: is er sprake van een ramp, of van een commerciële kans?

Naar keek ook anders naar de werkelijkheid. Bij de beklimming van de Eiger was hij de eerste die de huiveringwekkende wand van de Eiger met slecht weer beklom. Dit was een sterk staaltje tegen de stroom in denken. Naar: ‘Niemand beklom tot dan toe de Eiger met slecht weer. Het was namelijk een gure wand, waar het slecht toeven is. Een soort amfitheater waar het slechte weer zich in samenbalt.’ Maar Ronald Naar ging met slecht weer. Terwijl het stervenskoud was op de berg. Naar: ‘Het bleek een gouden greep te zijn. Gewoonlijk kwamen er heel de tijd stenen los, die smolten los. Daar stierven de meeste bergbeklimmers ook aan. Aan vallende stenen, doordat de stenen minder stevig vastgevroren waren. Dat zie je ook in die film Nordwand, waar alle klimmers stelselmatig omver gekegeld worden door vallende stenen. Soms hagelde het echt losliggende stenen.’ En wat deed Ronald Naar? Met slecht weer gaan. Naar: ‘Ik heb drie dagen geklommen. Ik heb geen steen zien of horen vallen.’
Doordat hij weloverwogen een ander type weer koos om te klimmen, omzeilde hij dat gevaar.

Hij heeft het vak van klimmen van binnen uit omgevormd. Om niet te zeggen: van bovenaf.
Hij vernieuwde het vak van klimmen. Hij presteerde het om zelfs iemand zonder klimervaring mee te nemen. Die kon hij nog vormen hoe hij wilde. Naar: ‘Eén jongen had gewoon anti-vries in zijn vingers. Geweldig. En klimervaring dat kwam wel. Als hij maar deed wat ik zei.’ Een ander ging mee en was ook helemaal niet de beste klimmer. Naar: ‘Maar die hoefde de top ook niet te halen. Die ging maximaal tot kamp 3. Die was er verantwoordelijk voor om alle apparatuur te maken als er iets kapot ging. Een verantwoordelijkheid die nog nooit zo was toebedeeld aan iemand.' Naar vervolgt: ‘Terwijl het maken van een radio, een satelliettelefoon, een brander, het verschil tussen leven en dood kan betekenen.’ Hij introduceerde een sportarts in het team, een fysiotherapeut, terwijl dat nog helemaal niet zo gewoon was. Hij nam vrouwen in zijn team op. Kortom: hij brak de teamsamenstelling open. Hij wist wat de kracht van diversiteit kon betekenen en durfde van de gebaande paden af te wijken. Op weg naar de top.

Ronald Naar op TOP-congres, 31 maart 2011 (c) Guido van de Wiel

En vele toppen heeft hij gehaald. Hij wist hoe het zat in de klimwereld. Hij kende alle statistieken. Bestudeerde elke tocht. Deed aan minutieuze voorbereidingen. Hij had alle cijfers bij de hand. Hij wist waar hij mee bezig was. Naar: ‘Weet je op welke momenten de meeste mensen die op de K2 stierven overleden? Bij de afdaling. Waarom? Dan is er de euforie, er sluipt nonchalance in en verlies van focus, omdat het doel al is bereikt.’ Ook Naar stierf bij de afdaling. Maar ik weet zeker dat het niet door euforie, nonchalance of verlies aan focus is geweest.

Een diepe buiging voor de meester die niet zozeer uitging van een doel, maar 1) van een onafhankelijk bedacht plan, 2) van discipline en 3) van een excellente uitvoering.
Daar kunnen wij nog wat van leren. Als managers, als adviseurs, als mens.

(c) Guido van de Wiel

Do it yourself together

2011-02-07T05:57:00.000-08:00

Het Nieuwe Werken maakte het locatieongebonden werken mogelijk. Dit is al weer grotendeels achterhaald. De nieuwste trend: op veel momenten tijdelijk locatiegebonden werken.

Ooit ging je naar een kantoor, bedrijf of instituut, omdat daar je werkplek was. Een erfenis van de industriële revolutie, omdat het fysieke werk gedaan moest worden in, op en rondom de fabriek. Wij zitten nog vaker dan we willen vast in dit 1.0-paradigmadenken: voorgeprogrammeerd met vaste tijdstippen (negen tot vijf) staan wij nog steeds regelmatig in een dagelijkse ochtend- en avondspits.

Het Nieuwe Werken bood in een kennisintensieve maatschappij soelaas: het gaf de mogelijkheid om tijd- en locatieongebonden overal werk uit te voeren. Vooral ook thuis. We zagen dat een bedrijf geen fabriek meer was. We zagen dat kennis ook vanuit huis verspreid kon worden. Dit inzicht betekende voor bedrijven tevens een efficiencyslag.

Dit locatieongebonden werken heeft echter zijn grootste tijd alweer gehad. De nieuwste trend is dat het hip en cool is om op veel momenten tijdelijk locatiegebonden te werken. Niet meer op een vaste plaats en zeker niet op een bedrijventerrein of in een kantoortuin, maar overal op fancy plekken en op elk mogelijk moment. De techniek laat deze geïmproviseerde ontmoetingen toe als nieuwe trend. Deze trend bestaat eruit om in verschillende samenstellingen fysiek weer met elkaar in contact te komen en deze tijdelijke fysieke ontmoetingen actief vorm te geven.

Het Nieuwe Werken maakte het locatieongebonden werken mogelijk (zie tweede kolom). De huidige opmars in de techniek van mobiel internet maakt echter een nieuw ontmoeten mogelijk. Doordat mensen op steeds meer manieren online en realtime kunnen aflezen wie uit hun netwerk zich waar bevindt, is een veel lossere manier van fysiek samenkomen weer binnen bereik.

overzicht; klik voor een vergroting van deze afbeelden

Een aantal werktoepassingen
– Iemand draagt zijn functie en bijbehorende niveaus van toegang tot de werkserver getagd mee. Zo heeft hij zijn profiel bij zich. Is er een consultant, een controller of een ondersteunende dienst nodig, dan kan op het mobiele intranet worden afgelezen waar deze zich bevinden.
– Is er een bedrijfscrisis, dan kan iedereen in een oogopslag zien waar de directieleden zich bevinden en waar – gegeven deze recente posities – een ontmoeting het handigst te organiseren is.
– Op een congres kunnen open innovatie en nieuwe contacten veel doelgerichter tot stand komen, doordat zoekopdrachten en profielen gekruist worden: natuurlijk is van iedereen op het congres het profiel bekend. Congresbezoekers kunnen bijzondere specialismen met één druk op de knop opsporen en opzoeken op de congresvloer. Ouderwets netwerken krijgt voortaan iets lomps en ongerichts en kenschetst zich door het verhaal van de speld in de hooiberg.

Buzzing
Programma’s als Foursquare maken voor de gebruikers in een oogopslag zichtbaar wie zich van hun netwerk in hun fysieke nabijheid bevindt. Dit maakt samenwerking op dat moment op die toevallige plaats weer mogelijk. Anders dan in een vast kantoor gebeurt dit tijdelijke, fysieke samenwerken plaats ’s avonds in een café, overdag bij een strandtent, ’s ochtends in een haven, of ’s nachts tijdens een groot sportevenement. Doordat er meer uitwisseling plaatsvindt over wie waar wanneer is, kan er zonder planning vooraf een event via buzzing en eigen initiatief tot stand komen.

Iedereen die ziet dat er voldoende mensen met een bepaald gedeeld interessegebied bij elkaar zijn, kan trachten deze groep bij elkaar te brengen of uit te breiden. Er is niet een enkele leider of coördinator meer nodig, maar een bundeling van initiatiefkracht. Zo ontstaan er menselijke vormen van zwermen. Op deze manier kan een groep, een event, een beurs, een ruilhandel, een borrel of een gathering ontstaan, waarin de aanwezigen een hulpvraag of een kwestie oplossen, waarin zij ideeën uitwisselen, afspraken maken of elkaar op basis van een gedeeld interessegebied ontmoeten, puur ter ontspanning. Een voorbeeld van bruikbare software: groundcrew.

Nog maar een paar jaar geleden dook de vraag: Waar ben je? als standaardvraag op aan het begin van elk mobiel telefoongesprek. Door de vraag heen klonk veelal een probleem. De overtuiging was: Wij kunnen niet beginnen als jij hier niet bent. De nieuwe trend is dat nu in plaats van de vraag: Waar ben je? de constructieve boodschap: Wij zijn hier. Jij bent in de buurt zie ik: kom je ook? door mobiele netwerken vliegt. De nieuwste samenwerkingsverbanden ontstaan spontaan, maar gebaseerd op zichtbare kansen: “Ik zie dat ik hier kwaliteit x en persoon y bij de hand heb. Dat betekent een kans, want daardoor kan ik nu hier voor dit project deze slag maken.”

Enkele aandachtspunten bij deze trend
– Steeds meer locaties zullen inspelen op deze trend. Ze zullen virtuele prikborden ophangen of creëren om te laten zien wie er in de buurt is. Ze zullen de strijd aan willen gaan om zo vaak mogelijk voor jou en je collega’s het tijdelijke kantoor 3.0 te vormen. Sfeer, beleving en bereikbaarheid worden steeds belangrijkere assets.
– Bouwers van apps en van apparatuur dienen er rekening mee te houden dat deze behoefte aan tijdelijke locatiegebondenheid toeneemt. Sites dienen uitleesbaar te zijn op mobiele apparaten. Gratis diensten winnen het van betaalde diensten.
– In de aansturing van het werk gaat het steeds meer van inside information naar invite information. Van ‘plaatsbepaling vooraf’ naar ‘plaatsbepaling tijdens’. Tactische en strategische afwegingen zullen steeds vaker (mede) plaatsvinden op basis van de vraag: Wie is waar op dit moment aanwezig en welk voordeel kunnen we daaruit halen?

Semi-openbare plaatsbepaling in combinatie met uitgebreide profielinformatie en statusbepaling zorgt voor een grote mate van vrijheid in verbondenheid. De techniek kan ons zo helpen om zowel onze vrijheid als onze verbondenheid mede vorm te geven. Dat is de toekomst van deze interconnected world.

Constructief
De volgende trend die aanwijsbaar is, is dat het niet alleen waardevol is om iedereen te kunnen pinpointen in de omgeving (waar ook iets Big Brother-achtigs van uitgaat, ik geef het toe), maar dat de waarde om ieders positie te weten toeneemt naarmate de gebruikers meer van hun status, hun profiel en hun achtergrond blootgeven. Door via programma’s in beeld te krijgen wie vrij is en wie vol zit met besprekingen, wie vrij is voor vrienden, wie in een bepaald tijdsblok beschikbaar is voor de volgende interessegebieden, kunnen ontmoetingen en realtime events gemakkelijker en met meer betrouwbaarheid opstarten. Het woord ‘hotspots’ krijgt nieuw leven ingeblazen.

Het helpt daarbij als iemands interessegebieden, iemands specialismen bekend zijn. Zoals we momenteel onze foto’s, onze websites of onze muziek taggen met begrippen als skivakantie, Mijn Favoriet of ’80 Rock, zo zullen we onszelf in de toekomst van steeds meer tags voorzien. Steeds meer zullen we als mens en als medewerker rondlopen als getagde wezens. Bij mij zouden de volgende tags af te lezen zijn: schrijfcoach, futurist, vader, EHBO, pianist, maar ook bijvoorbeeld fan van Prince, fan van Keane, liefhebber van de film As It Is In Heaven, liefhebber van spareribs.

Toekomstige ontmoetingen kunnen meteen gaan over gemeenschappelijke kenmerken en bij het binnenlopen van een postkantoor krijgt iedereen de juiste aanbiedingen voor live-concerten naar zijn mobiel gestreamd, afhankelijk van zijn tags en zijn persoonlijke profiel. De informatie waar in Deventer de beste spareribs te vinden zijn, komt naar mij toe: ik hoef niet langer op zoek naar die informatie.

Een aantal werkongerelateerde toepassingen van deze tijdelijke locatiegebonden ontmoetingen
– Je wilt een taxi: gps-techniek speurt de dichtstbijzijnde vrije taxi voor je op en deze komt – sneller dan ooit – naar je toe voor je rit. Voor de taxicentrale zou het wel eens ‘einde oefening’ kunnen betekenen.
– Via gps en triangulatie van zendmasten maken Vodafone-abonnementhouders aan TomTom reeds zichtbaar waar files staan. Ook op kleinere wegen, waar camera’s ophangen te duur is. Ditzelfde signaal geeft aan waar vrienden en collega’s zitten. Juist deze techniek maakt semi-onverwachtse ontmoetingen mogelijk.
– Heeft iemand EHBO-ervaring, dan draagt hij deze informatie als tag bij zich. Zo is bij een spoedgeval in een oogopslag op een digitaal schermpje af te lezen waar zich de EHBO’er met de meeste ervaring bevindt. Uit te breiden met meerdere levels van ervaring.

Guido van de Wiel

Dit artikel is in Engelse vertaling verschenen in Second Sight,
(c) Guido van de Wiel

LAYAR toont meest recente tricks Augmented Reality

2011-02-04T05:21:00.000-08:00

Op de Augmented Reality Thursday (ART) van 3 februari jl geeft LAYAR een demonstratie van wat er met hun techniek mogelijk is. Veelvuldig klonken "Oeh's" en "Ah's" uit het publiek.

Centraal bij de presentatie staat een tijdschrift en een smartphone, gekoppeld aan een groot scherm. Wat we te zien krijgen, is nog het best te beschrijven als 'Het Nieuwe Lezen'. In het eerste filmpje is te zien wat er gebeurt als je LAYAR met behulp van je smartphone op een groepsfoto richt. Via facial recognition poppen direct de namen bij de juiste personen op. Als extra service verschijnen ook het Twitter-account en het LinkedIn-profiel van elk persoon (zie filmpje). Big Brother is er niets bij.

In het tweede filmfragment (zie hieronder) zien we hoe een foto van een advertentie allerlei extra info bevat. LAYAR laat zien hoe een hele slideshow geprojecteerd kan worden over een bestaande advertentie. Anders dan bij QR (de zwart-witte blokjescode) werkt LAYAR hier direct op basis van photo recognition.

De kracht van LAYAR komt met name tot uiting in de creatieve toepassingen ervan. Ook dient de tijd er rijp voor te zijn, wil het tot een grotere doorbraak komen. Stappen worden gezet en er zijn veelbelovende initiatieven. Zo bleek bij deze ART-bijeenkomst dat Funda meer dan geïnteresseerd is in een toepassing om nieuwbouwprojecten via LAYAR alvast zichtbaar te maken. Voor een vergelijkbaar voorbeeld waar dit al werkt: richt LAYAR op een nieuwbouwproject in Rotterdam en je krijgt te zien wat er gebouwd gaat worden.

Tweede voorbeeld dat juist historisch van aard is: plaats LAYAR in Belgie of Noord-Frankrijk op beroemde plekken waar de gevechtslinies van de Eerste Wereldoorlog lagen en je krijgt on the spot informatie en foto’s en bij een keur aan POI's(Points of Interests). Thx to Yellowpond.

Er zijn bedrijven bezig om via LAYAR alle scheepswrakken onder Almere in LAYAR te zetten, zodat je je in Almere op de zeebodem waant. Andere bedrijven zijn bezig met commerciele Business-to-Business toepassingen, waarbij merknamen in 3D, in een zeppelin of grappig verpakt, over producten heen vliegen.

Kijk via LAYAR en je krijgt een glimp te zien van de toekomst.
Of desgewenst een glimp van het verleden...

Gouden tip voor iedereen die een gebouw/ boot/ spoorweg/ station of ander historisch element gaat afbreken: fotografeer en film het intensief. Het staat later garant voor een tweede leven in LAYAR.

(c) Guido van de Wiel

Twitterazzia: volgen of gevolgd worden, dat is de vraag - part III

2010-10-27T08:22:00.000-07:00

Een automonteur die onder de motorkap van een tweedehands Renaultje kijkt, kan zich een hoedje schrikken. Dit terwijl de potentiele koper tot nog alleen de charme van een oldtimer zag. Een CBS-medewerker die beleidsmaatregelen gaat doorrekenen kan tot onthutsende conclusies komen, ofschoon de beleidsmaker als parasitair – excuus: parlementair - politicus het volk zand in de ogen strooit met oneliners en overige ongestaafde onderbouwingen, ontkenningen en overtuigingen.

Wie verder dan zijn neus lang en dieper dan de oppervlakte kijkt, loopt een risico dingen te ontdekken die helemaal niet wenselijk is. Zo geldt dit niet alleen in bovenstaande voorbeelden, maar ook voor Twitter. Programma’s als Followermonk en Manageflitter geven inzicht in wie jou nu eigenlijk volgt, maar kunnen ook tot pijnlijke confrontaties leiden.

Zelf kwam ik er achter dat een goede (?) vriend van mij die ik braaf volgde, mij helemaal niet meer volgde. Op Twitter weet je dat niet: je krijgt geen mail als iemand je gaat unfollowen (en dat is maar goed ook waarschijnlijk). Ik kreeg braaf zijn Tweets binnen en ging er van uit dat hij mij al die tijd ook volgde. Dat zijn foto en zijn berichtjes regelmatig in Tweetdeck verschenen, deed het beeld versterken dat hij een vriend was. Hij kwam langs op mijn beeldscherm. In voor- en tegenspoed. En hij? Hij volgde mij niet eens! Dat noemen we in Nederland te pas en te onpas sociale media. Sociale media? Sociale Media? A-sociale media, zul je bedoelen! Het pijnlijke is dat ik weet dat hij mij ooit wel gevolgd heeft. Natuurlijk ga ik twijfelen: heb ik teveel getwitterd? Te weinig? Te veel reclame gemaakt? Geen lijn in mijn twitterstream? Teveel poeha? Te weinig poeha...?
Ach, iemand hoeft mij natuurlijk geen uitleg te geven waarom hij mij is gaan "unfollowen", maar de lezer begrijpt welke gevoelige snaar hier geraakt is.

Twitter kan als bom gelden onder bestaande vriendschappen. Maar gelukkig ook als verbindend element tussen onbekenden. Een doorklik in het vernieuwde Twitterscherm naar lists maakt het mogelijk om te zien op welke openbare lijsten mijn Twitternaam opduikt. Die zoekactie leverde op dat ik bleek voor te komen op onder meer deze lijsten:

"schrijfop-vrienden",
"m-toppers" (waarbij de m waarschijnlijk staat voor man, gezien de andere lijst v-toppers waar ik in de gauwigheid alleen vrouwen in zag staan),
"personal inspirators" (fijn hoor!!)
"debetereboekjesmakers" en... zowaar:
"bekendenederlanders"

En ineens voelde ik mij als een deelnemer aan The Voice of Holland. Wie drukt mij weg? Wie draait zich naar mij toe? Wie is dan alsnog teleurgesteld of staat hoogjuichend op? Het publiek velt in een constante stroom juryoordelen. Follow, Unfollow, Friend, Unfriend... Accept Invitation, do not know Guido van de Wiel, Retweet Message... Iedereen oordeelt instant over zijn Twitterende omgeving: wie tettert er teveel in hun oren, welke avatar verschijnt zo vaak dat het een verticale feestslinger op je beeldscherm vormt, wiens geklets is iemand nu wel zat.... Twitter blijft een zaak van aandacht geven en aandacht krijgen. We zijn elkaars podium, maar lang niet altijd elkaars publiek.

En ik? Ik lig al Twitterend op het slachtblok. Stoppen kan niet meer. Big Twitter is watching you. Wie followers heeft, moet blijven bewegen. Anders is er niets te volgen. Ik ben overgeleverd aan u, aan zij die mij volgen. Maar vanaf nu volg ik u. Daar kunt u van op aan. Volgerschap dient beloond te worden, zei de ja-knikker.

Kies maar:
a) Wordt gevolgd - b) wordt ontvolgd - c) wordt vervolgd

(c) Guido van de Wiel

Twitterazzia: volgen of gevolgd worden, dat is de vraag - pt II

2010-10-18T08:29:00.000-07:00

Twitter is lelijk. Twitter past in het rijtje The (beauty and the...) Beast, de klokkenluider van Notre Dame, Quasimodo. Waarom? Schoonheid wordt bepaald door symmetrie en Twitter is in essentie asymmetrisch: wie jou volgt, hoef jij niet te volgen en wie jij volgt, hoeft jou niet te volgen. Zie hiervoor ook Twitterazzia, part I.

In een poging de asymmetrie te verklaren, is het nodig de twee lijsten (followers en following) te vergelijken. Maar dat laat Twitter niet zo makkelijk toe. En om nou papieren lijsten te gaan vergelijken, voelt wel heel "1.0". Toch had ik minimaal 1 duidelijke reden om de asymmetrie verder onder de loep te nemen.

Op een gegeven moment gingen allerlei Amerikaanse bedrijfjes, Tsjechische 1-pitters en zelfgedoopte Social Media-goeroe's mij volgen. Vanuit een gevoel van wederkerigheid ben ik die mensen gaan terugvolgen: tot ik er achter kwam dat zij mij alweer ge-delete hadden als contact. Vond ik zo shocking... Hun strategie lijkt er een van: eerst een horde followers verzamelen, hopen op een terugvolgen vanuit die mensen en vervolgens die mensen zelf weer ontvolgen. Die laatste stap gaat onzichtbaar voor de nieuwe followers....

"Omdat zij hun verhouding followers -following intact wilden houden," hoorde ik laatst van iemand op Twitter. Pfff. Een andere verklaring zou zijn dat er via automatische programma's suggesties worden gedaan en geinstalleerde filters het definitieve selectiewerk doen. Dat zou het alleen nog maar maller maken: dat zou betekenen dat het machines zijn die mij weerloos, sprakeloos en ontdaan doen voelen. Hoe dan ook: een foute werving, malafide uitgangspunten en duistere praktijken, waar ik op mijn beurt weer grip op wilde krijgen. Hoe zat het nu met die verhouding? Wie volgde mij nu en wie niet?

Het gratis programma Manageflitter biedt uitkomst. Met dit programma kun je op elk moment een Twitter-razzia plegen op de mensen die jijzelf volgt. Volgt iemand je wel of niet terug? Je krijgt meteen wat extra info: zijn ze populair, actief, worden ze al massaal ontvolgd of zijn ze juist Talkative en populair? Het contact is de andere kant op met 1 klik op de knop te verbreken.

Dus ga aan de slag en doe wat aan je sociale media hygiene: verwijder de overtollige contacten en delete de dode puntjes. Maak Twitter weer gezond: geef Twitter wat symmetrie terug. In veel gevallen geldt: het moet wel van twee kanten komen.

(c) Guido van de Wiel

Twitterazzia: volgen of gevolgd worden, dat is de vraag - part I

2010-10-18T07:13:00.001-07:00

Soms kom ik mensen tegen die ineens iets onbenulligs weten van mij. Bijvoorbeeld dat ik de oven heb gemaakt, dat ik naar de kapper ben geweest of wat mijn zoontje van 3 aan grappige uitspraken heeft uitgekraamd. Dat komt door Twitter. Daarnaast Twitter ik ook soms over belangrijkere zaken als milieu of duurzaamheid. En soms over nog veel futielere zaken dan wat mijn kinderen zeggen, zoals bijvoorbeeld over marketing.

Ik volg een hoop mensen en een - deels ander - hoopje mensen volgt mij. Wie zijn dat dan? Er kan overlap zijn tussen followers en following, maar ook heel groot verschil.

Als je benieuwd bent hoe groot die overlap is kun je kijken op Followerwonk . Als voorbeeld laat deze Twitter Followerwonk zien hoe de overlap is tussen Yves Leterme en Vincent VQuickborne. Wie Yves en Vincent zijn dat doet er eigenlijk helemaal niet toe, maar het feit dat ze allebei zo'n 10.000 followers hebben en allebei ongeveer 150 mensen zelf volgen, doet vermoeden dat ze bekend zijn. Wereldberoemd in Belgie wel te verstaan. (Of althans - in dat schimmige zuiden heerst een weerbarstige taalstrijd, dus dat "wel te verstaan" dient gelezen te worden als "niet te verstaan", wel te verstaan.) Al snel blijkt dat ze veel gezamenlijke followers hebben, maar ieder hun eigen mensen hebben die zij op hun beurt "followen". "Volgen", in goed Belgisch.

Je kunt ook jezelf invullen op deze site, tezamen met een willekeurig of onwillekeurig andere Twitteraar en dat levert allerlei statistieken op. Altijd leuk voor een regenachtige maandagmiddag. Nu maar hopen dat het gaat regenen. Of weer maandag wordt.

© Guido van de Wiel

Interessante vraag op Linked in groep Innovatief Organiseren

2010-10-15T01:46:00.001-07:00

Stel: het lijnmanagement is er niet, de eerste laag 'eronder' zijn ca. 15 bureauhoofden. Dan heb je dus een relatie tussen een gemeentesecretaris en 15 bureauhoofden.
Wat zou nu een goede managementstructuur zijn uitgaande van 1.) er komen geen managers (afdelingshoofden) en 2.) de introductie en gebruik maken van 'Het Nieuwe Werken'?
Mvg. – Ralph Beijer

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

L.J. (Hans) Lekkerkerk • Interessante vraag voor mij als docent organisatieontwerp.
enkele gedachten ...
Een plattere structuur is op zich nastrevenswaardig ....
Ook bij het nieuwe werken blijft de span of control een relevant begrip.
Als 15 bureauhoofden en 1 GS als het managementteam van de gemeente gezien mogen worden ... gaan die dan regelmatig met 16 personen zinvol MT-overleg houden?
Hoeveel uitvoerenden zijn er in totaal die rapporteren aan de BurHo's, maw hoe groot is hun span of control?
In hoeverre zijn al die medewerkers dan ervaren en taakvolwassen genoeg om zelfsturend/nieuw werkend te functioneren?
Waarom zijn er eigenlijk 15 burho's? Heeft een 'procesdeskundige' soms vastgesteld dat er 15 hoofdprocessen in de organisatie zijn?

De vraag 'wat zou een goede managementstructuur zijn' vind ik een beetje klinken of je denkt dat je een goede organisatiestructuur kunt krijgen door top-down een harkje te tekenen ...
Bij gebrek aan meer gegevens over de gemeentelijke organisatie kan ik er eigenlijk niet veel meer over zeggen; stuur me een mail op h.lekkerkerk@fm.ru.nl of plaats hier wat meer info.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

John Warnas • 15 Bureauhoofden is in mijn optiek sowieso 'overkill'. Hoe gaan die alles op elkaar afstemmen. Zoals mijn 'bovenbuurman' aageeft, waarom zijn er 15 buro's?

Er kan echt concreets hier over worden gezegd, als er (mogelijkerwijs) meer informatie wordt gegegeven. Wat is de omschrijving van die buro's (taken, functies etc). Een (nieuwe) organisatie neerzetten houdt niet alleen maar in dat HNW wordt geimplementeerd.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Guido van de Wiel • Dag Ralph,
Heb je er wel eens aan gedacht om de manier van organiseren door de 15 bureauhoofden en de GS zelf te laten bepalen? Met andere woorden: om zelforganisatie te introduceren? Zij zijn immers degenen die in de nieuwe structuur zinvol dienen te werken. Wie anders dan zijzelf kunnen het beste bepalen welke vorm goed voor hen is? Geef kaders en criteria: wat moet hun output zijn op termijn, hoeveel tijd is voor dit besluitvormingsproces vrij te maken, etc. Faciliteer waar nodig het proces, bijv met behulp van principes uit Deep Democracy. Kortom: geef vrijheid, ban vrijblijvendheid uit, geef de groep verantwoordelijkheid, maak de groep verantwoordelijk en houdt de groep verantwoordelijk.
Over HNW gesproken. ;-)

Groet, Guido van de Wiel (co-auteur van boek over Organisatie 3.0).
1 minute ago

(c) Guido van de Wiel

Lezing over e-loze vertaling 't Manco, part II

2010-10-04T09:27:00.001-07:00

Lezing over e-loze vertaling 't Manco, part I

2010-10-04T08:04:00.000-07:00

Wat is de ambitie van kunst?

2010-09-29T00:55:00.000-07:00

Een opblaasbare reddingsboot van hout, een romanvertaling van ruim 300 pagina’s waar geen enkele keer de klinker e in voorkomt, een boot van karton om mee naar Engeland te varen… Kunstwerken die de werkelijkheid uitdagen zijn als chocola met walnoten. Sommige mensen krijgen er energie of geen genoeg van, anderen reageren er direct allergisch op.

Kunst kent soms de vorm van een weddenschap met de werkelijkheid als inzet. De boten van Filip Jonker en de vertaling van ondergetekende lokken regelmatig de reactie uit: “Dat kan toch niet.” Op het moment dat die reactie optreedt, stuit de bezoeker of lezer op de bedding van zijn eigen denken. De maaksels zouden hooguit knap, kundig, misschien kunstig zijn, maar geen kunst. Waarom fascineren deze werken ons dan zo? Vanwege het vakmanschap, de schijnbaar heilloze weg, of ook om het resultaat, het uiteindelijke werk?

Kunst die uitdaagt treedt graag buiten de oevers. Grensoverschrijdende kunstwerken arceren zo de uiterwaarden en het achterland van ons denken. Gebaande denkpaden raken erdoor overspoeld. Voormalige dijken in ons denken die ons hielpen de werkelijkheid te duiden, te schiften, in te delen, te rubriceren, veranderen in drijfzand. Deze kunstwerken zijn erop uit onze overtuigingen te ontmantelen. De overtuiging bijvoorbeeld dat taal onbruikbaar zou zijn zonder e. Of de aanname dat een boot van karton niet varend het Kanaal zou kunnen oversteken.

Kunstenaars als Filip Jonker brengen schijnbaar onoverbrugbare grootheden bij elkaar: het materiaal “karton” versus de functie “zeewaardig varen”. Het valt ons niet gemakkelijk om elementen uit verschillende domeinen bijeen te brengen. Onze werkelijkheid zit vol met gestolde oplossingen die ooit geldigheid genoten, maar nu niet langer per se waar hoeven te zijn. Wij zitten in beddingen vol vaste betekenissen vast. De drijfveer van kunst is om ons automatisch denken zichtbaar te maken, om de heersende conventies te kraken. Het wil regels en realiteit uiteenrijten, regels en realiteit die in de alledaagse werkelijkheid veelal samenvallen. De kunstenaar wil deze alledaagse werkelijkheid afpellen.

Eenmaal uit de greep van het denken, lokt deze kunst compassie uit. Compassie voor de maker en de kijker die op zichzelf teruggeworpen zijn. Compassie voor het zoeken en hervinden van richting en mogelijkheden. Compassie voor de persoon wiens landschap inmiddels blijvend is aangepast, doordat diens blik op de werkelijkheid fundamenteel veranderd is. Want de bril waarmee we kijken zit soms zo dicht tegen de neus geplakt en al zo lang, dat we het montuur en de glazen zelf niet meer zien.

De ambitie van kunst die de werkelijkheid uitdaagt, is om kijkers, lezers, bezoekers te laten voelen dat zij de werkelijkheid soms verwarren met de bril waarmee zij kijken. Dat zij ongeschreven regels duiden als realiteit. Regels die mensen met elkaar – collectief, als oude overtuiging of als goedbedoeld richtsnoer – hebben afgesproken. De functie en de ambitie van deze kunst is om die collectieve bedding – vol tralies, vooroordelen en zelfgestichte contreien – zichtbaar te maken.

Kunst wil blootleggen hoe wij ons speelveld gewoonlijk definiëren en accepteert vervolgens deze definitie niet. Wie breekt met de regels, krijgt het speelveld pas in beeld. Dit soort uitdaagkunst probeert het speelveld te herdefiniëren. Niet om het andere speelveld als nieuwe ethische, moralistische of politieke werkelijkheid te omarmen, maar om een ander perspectief op de werkelijkheid te tonen.
Om zichtbaar te maken wat in potentie ook mogelijk is.

Gepubliceerd in: boek Kunstenfestival “Grenswerk”

(c) Guido van de Wiel

What is the Ambition of Art?

2010-09-29T00:48:00.000-07:00

An inflatable lifeboat made of wood, the translation of a novel of about 300 pages without the vowel e, a cardboard boat to sail to England… Works of art challenging reality are like chocolate with walnuts. Some people get energy from it or cannot get enough. Others experience an immediate allergic reaction.

Sometimes art is like a bet in which reality is at stake. The boats of Filip Jonker and the translation of the undersigned regularly elicit the following reaction: “That cannot be”. The moment this reaction occurs, the visitor or reader is faced with his own bedded way of thinking. At the most the makings are really clever, skilful or even ingenious, but certainly not art. Why then do such works fascinate us so much? Because of the expertise, the apparently sinful road or also because of the result, the final work?

Provoking art often overflows its limits. Boundless pieces of art shade the foreland and the backland of our way of thinking. Traditional thinking paths are flooded. Fixed dikes in our thinking which used to help us explain, sort out and rubricate realities, turn into quicksand. Such pieces of art aim at dismantling our convictions. For instance the conviction that language without using the vowel e would be impossible. Or the assumption that a cardboard boat could never cross the Channel.

Artists like Filip Jonker bring apparently unbridgeable quantities together: the material “cardboard” versus the function “seaworthy sailing”. It is not easy for us to bring together elements from different domains. Our reality is full of fixed solutions, which used to be valid but no longer have to be true. We are fixed in beddings with fixed meanings. The motive behind art is to make our automatic way of thinking visible, to break down current conventions. It wishes to break up rules and reality. Rules and reality which in day to day reality often coincide. The artist wishes to break down this day to day reality.

Once removed from the embrace of thinking, this art entices compassion. Compassion for the maker and the viewer. Compassion for searching and regaining direction and possibilities. Compassion for the person whose landscape has been changed irrevocably because his view on reality has been changed fundamentally. Because the glasses have been fixed so close and for such a long time to our nose that we don’t see the frame and the glasses themselves anymore. The ambition of art provoking reality is to make viewers, readers and visitors realize that they sometimes confuse reality with the glasses through which they look. That they consider unwritten rules reality. Rules which people together established as old conviction or well meant guideline. The function and ambition of this kind of art is to make this collective bedding, full of bars, prejudice and self-established areas visible.

Art wishes to expose how we usually define our playing field and after that doesn’t accept this definition. Only he who breaks the rules knows the playing field. This type of provocative art tries to redefine the playing field. Not to embrace the other playing field as the new ethical, moralistic or political reality but to show a different perspective on reality.
To make visible what in potential would also be possible.

Published in: book Festival of Arts “Grenswerk”

(c) Guido van de Wiel

Cover It Live - LiveBlogging Tool

2010-09-20T07:45:00.001-07:00

Cover It Live

(c) Guido van de Wiel

Escher in LEGO

2010-08-26T00:07:00.001-07:00

Soms word je geraakt. Bijvoorbeeld doordat twee werelden die je beiden bekend zijn, op een onverwachte manier gecombineerd worden. Dat gebeurde mij toen ik de projecten van Andrew Lipson bekeek. LEGO en Escher. Beide werelden ben ik bekend mee. Nog nooit gecombineerd gezien. De ontlading die ontstaat door deze twee werelden te combineren, geeft een lekker gevoel, een bliksem in mijn borstkas. De laatste keer dat ik zo'n bliksem in mijn borstkas voelde, was toen ik dit bekeek:

En zie ook zijn website voor nog meer Escher-projecten in LEGO met uitleg van zijn kant er bij:
Escher's balcony
Escher's Belvedere
Escher's Ascending and Descending
Escher's Relativity
Escher's Waterfall

(c) Guido van de Wiel

Nieuwste teamdiagnosetool Sociomapping tegen het licht gehouden

2010-07-21T05:16:00.000-07:00

Ongezonde teamdynamische patronen kosten organisaties handenvol geld. Sluimerende conflicten, hokjesdenken, slechte communicatie, scheef gegroeide verhoudingen: ze zorgen jaarlijks voor een grote omzet aan communicatietrainingen en teambuildingsprogramma’s. Maar hoe weten managers nu wat het team werkelijk nodig heeft om effectiever te presteren? Kan een nieuwe tool uitkomst bieden?

De meeste HR-professionals hechten aan een gedegen teamdiagnose, voordat ze daadwerkelijk interventies gaan plegen. Maar op welke manier kan deze teamdiagnose zo betrouwbaar mogelijk plaatsvinden? Momenteel vindt diagnose voornamelijk plaats door middel van intakegesprekken, de inzet van een 360 graden feedbackinstrument of persoonlijkheidsprofieltesten zoals MBTI of Managementdrives. Sinds 2010 kan er een nieuwe teamdiagnosetool aan toegevoegd worden: Sociomapping.

Wat is Sociomapping?
Sociomapping is een teamdiagnosetool waarmee op snelle en eenvoudige wijze complexe teamdynamiek letterlijk in kaart wordt gebracht. Geavanceerde software zet de ingevulde vragenlijsten van alle deelnemers om in een driedimensionaal teamlandschap. Zo wordt de effectiviteit in de huidige situatie en de gewenste situatie in beeld gebracht. Dit levert vrijwel altijd twee verschillende landschappen op, gebaseerd op de behoeften van alle teamleden. Sociomapping is in te zetten op thema’s als samenwerking, communicatie en besluitvorming.

Sociomapping is ontwikkeld in samenwerking met de Europese ruimtevaartorganisatie (ESA) om duidelijk inzicht te krijgen in de onderlinge verhoudingen binnen kosmonautenteams. Men wilde een valide methode hebben om ook op grote afstand de dynamiek in teams te kunnen bestuderen. Zodoende kon men de juiste interventies loslaten. Sindsdien wordt de methode ook toegepast in het Tsjechische leger. Het Tsjechische bedrijf QED Group heeft Sociomapping doorontwikkeld als teamdiagnosetool. Deze, inmiddels internationaal toegepaste, methode is sinds 2010 ook in Nederland op de markt. Meer info? www.outingholland.nl/sociomapping

Voor- en nadelen van deze oplossingen voor organisaties
Door interviews of een intakegesprek te houden, kunnen veel feiten naar voren komen, maar bestaat het gevaar dat er veel interpretatie, eigen oplossingsdenken en denken voor anderen insluipt: hoe te filteren en hoe te integreren tot één gezamenlijk beeld?
Bij 360 graden feedback – de naam zegt het al – staat een persoon centraal en niet het team of de effectiviteit daarvan. De feedback gaat vaak over gedragingen van een persoon en niet over de interacties die in meer of mindere mate nodig zijn om het team te ontwikkelen. De kracht van persoonlijkheidsmodellen zoals Belbin of MBTI is natuurlijk dat er gevalideerde – ofschoon tijdrovende – testen bestaan, waarmee op teamniveau gekeken kan worden of er een voldoende gevarieerde mix aan teamrollen in huis is. Maar ook hier geldt dat de insteek van een dergelijke test typisch is: het beoordelen van iemands eigen of juist andermans rol. En zo blijft juist de interactie tussen teamleden buiten beeld.
De zelfperceptie bij Sociomapping is niet alleen: hoe zie ik mezelf en hoe zie ik de ander, maar met name: hoe zie ik de relaties met elk ander, afgezet tegen de teameffectiviteit? Doordat iedereen de test invult, ontstaat er een gezamenlijke röntgenfoto van het team, die de onderlinge verhoudingen m.b.t. de effectiviteit in het team zichtbaar maakt.

Sociomapping in de praktijk
‘Ik dacht: we moeten vast allemaal veel meer communiceren, maar de antwoorden via Sociomapping waren veel fijnmaziger”. Aan het woord is Thirza Geurts van RIBW Gooi- en Vechtstreek. ‘Voor mijzelf bleek bijvoorbeeld dat ik meer met de slaapdiensten moest communiceren en juist duidelijker moest communiceren naar een aantal begeleiders toe,’ vervolgt Geurts. Op basis van deze resultaten overweegt het RIBW momenteel welke vervolginterventies zij in willen zetten om het team verder te brengen. ‘Sinds de training spreken de teamleden elkaar meer aan op gedrag. Daar hebben we naar aanleiding van de terugkoppeling goede onderlinge afspraken over gemaakt,’ aldus Geurts.

Conclusies en aanbevelingen
Sociomapping richt zich op het team als geheel en brengt de onderlinge relaties en behoeften duidelijk in beeld. Het maakt daarbij gebruik van de gegevens die deelnemers zelf hebben ingevuld en het kent een constructieve focus op versterking van alle onderlinge sociale verhoudingen. Dit gebeurt via kaarten waarop al deze teamrelaties zichtbaar worden. Dit kan verhelderend werken voor zowel teamlid als facilitator, maar kan ook confronterend zijn.
Daarnaast blijft het de kunst om de Sociomapping kaarten gezamenlijk met de deelnemers de juiste betekenis te geven. Voor teamdiagnose zijn de Sociomapping kaarten geen eindpunt, maar vormen ze een gevalideerd, zuiver beginpunt vanaf waar een teamgesprek, een aantal gerichte één-op-één-gesprekken en eventuele vervolginterventies kunnen plaatsvinden.

Ook gepubliceerd bij Management Platform. Zie hier

(c) Guido van de Wiel

Let's Do It Yourself... Together

2010-06-23T08:15:00.001-07:00

Working 2.0 facilitated non-location-based working. By now, that has already been superseded for the most part. The latest trend: working location-based temporarily at any time.

There was a time where people traveled to their office, company or institute because that was where they worked. It is a legacy of the Industrial Revolution, where the actual work had to be done in, at and around the factory. We still tend to get stuck thinking in 1.0-paradigms: we are programmed to work fixed hours (nine to five) and because of that we still deal with morning and evening rush on a regular basis.
Working 2.0 brought comfort to a knowledge-intensive society: it offered the chance to work everywhere, time as well as location-based. Especially at home. We realized a company was not a factory anymore.
We figured that knowledge could also be distributed from the home. For companies this meant a substantial increase in efficiency.
Non-location-based working is already past its prime, though. The latest trend is working location-based temporarily at different points in time. We no longer need to work at designated spots, let alone business parks, but we can be hip and cool and work at any fancy spot at any given time. Thanks to modern technology, we can improvise meetings anywhere. This trend allows us to physically meet in different setups and make-ups and actively shape these temporary meetings.
Working 2.0 facilitated location-based working(2nd column. The current rise of mobile Internet enables a new way of meeting.
The fact that people have more and more ways to find out which members from their network are where, online as well as in real-time, allows for a much more casual way of meeting physically.

Buzzing

Programs like Foursquare show users an overview of people in their network that are physically close, in order for collaborations to be struck up at that particular place at that particular time. Unlike at the office, however, these temporary physical collaborations can occur in the pub one evening, during the day at a beach bar, in the morning at the docks or at a sports event late at night. Because ever more information is being exchanged on everyone’s whereabouts, events can spring from buzzing and personal drive without any prior planning.
Whenever someone notices several people with a common interest are close by, they can try and set up a meeting or expand the group. There is no need for a single leader or coordinator, for the power of initiative can be combined. This way, human swarms are created that can become groups, events, fairs, barters, get-togethers or gatherings in which people answer questions or solve issues, exchange ideas, plan things or just casually meet because of a shared interest. To this end, Groundcrew software could be used for example.

Only a couple of years ago, "Where are you?" was the one sentence that was heard at the start of every mobile phone conversation. The question was often posed as a problem. Everyone felt the same: "We cannot start without you here". The latest trend sees "Where are you?" being rapidly replaced with the more constructive message: "We are here, and I see you are close. Will you join us?" Fresh collaborations arise spontaneously,
but are always based on visible opportunities: "I have quality X and person Y right here. That presents us with an opportunity, because it means I can achieve this and this for project Z."

Click to enlarge

Constructive
The next trend shows that not only is it worth being able to pinpoint everyone who is near (which has a slight Big-Brother feel to it, I must admit, but that knowing someone's exact position becomes more rewarding as users share more about themselves: their status, their profile, their background.
By using applications that inform users of who is available, who is fully booked, who has time to see friends, and who is available at a specific time slot for a specific area of interest, meetings and real-time events canbe started up more easily and will be more reliable. The term "hotspot" will become current again. It helps knowing people's fields of interests and expertise. Today we tag our pictures, websites and music with titles such as Ski Trip, My Favorites or 80s Rock, but in the future we will be tagging ourselves more still. Increasingly, people and employees will be walking around as tagged beings. My tags would read: writing coach, futurist, father, first-aider, pianist, but also Prince enthusiast,
Keane enthusiast, loves movie As it is in Heaven, enjoys spareribs.
Future meetings can start discussing common interests right away, and walking into
a post office everyone will soon receive offers streamed to their mobile phones for live concerts selected specifically for them after scanning their tags and personal profile.
Information on where to find the best spare ribs in Deventer will find me: I will not have to go and look for it.

Points of interest regarding this trend
• More and more locations will anticipate this trend. They will create virtual message boards to show who is near. They will strive to be your and your colleagues, temporary workspace 3.0 as often as possible. Atmosphere, experience and accessibility will become ever more important assets.
• Application and software builders need to realize that the need for temporary localization is increasing. Sites need to be accessible for mobile devices. Free services will take over paid ones.
• In the near future, managing work will be based on "invite information" rather than inside information, and go from "prior localization" to "localization on the spot". Increasingly, tactical and strategic assessments will be done(partly based on the question: "Who is available right now and what can we gain from that?"
Semi-public localization combined with extensive profile information and status reports make for a high degree of freedom regarding our connections. Technology can thus help us to shape our freedom as well as our connections. Behold the future of our interconnected world.

Guido J.L. van de Wiel
Innovations and Organizational Consultant
www.wheelproductions.nl

Published in trendwatchersmagazine Second Sight 07/2010

(c) Guido van de Wiel

Peiling 2.0: de zwevende kiezer gepinpoint

2010-06-07T01:31:00.000-07:00

Wat zeggen de huidige peilingen van Synovate of Maurice de Hond nu precies? Een partij stijgt in de peilingen of een partij zakt in de peilingen. That's it. Door twee simpele toevoegingen komt er veel meer informatie vrij die veel eerdere en veel betere voorspellingen mogelijk maken.

Toevoeging 1: zwevende en klevende kiezers
Zou het niet waardevol zijn om in de enquete niet alleen de vraag op te nemen op wie iemand zou stemmen, maar ook hoe zwevend of klevend zijn stem is. Hoe zeker het is dat diegene op die partij zal stemmen. De verhouding zwevende en klevende kiezers komt zo aan het licht. In de peiling 2.0 komt niet alleen een zetelverdeling voor, maar wordt ook per partij de verhouding klevend-zwevend genoemd. Neem de zetels van de VVD. Het is een wereld van verschil om 36 zetels in een verhouding klevend-zwevend te hebben van 60-40 dan in een verhouding 30-70. En het zegt meer als in de peiling blijkt dat de PVVD bijvoorbeeld 2 zetels staat maar in een verhouding 80-20, dus met 80% klevende kiezers. Daarmee krijg je in beeld wat de trouwe aanhang is en waar nog grote verschuivingen kunnen optreden.

Toevoeging 2: zwevende en zwiepende kiezers
Dan is er nog de toegevoegde vraag: "Zijn er nog andere partijen waarop u denkt te stemmen. Welke zijn dat?" Op die manier kunnen de zwevende kiezers in clusters geplaatst worden . Een stem voor GroenLinks of PvdA is in ieder geval een stem voor links. Een stem voor VVD of PVV zijn hoe dan ook rechts. Een zwevende kiezer die zowel op SP als PVV kan stemmen, noemen we vanaf nu de zwiepende kiezer. Door het percentage zwiepende kiezers in beeld te krijgen, zijn mogelijke verrassingen op het politieke speelveld beter in beeld te brengen.

Peiling 2.0: zetels en zweefgegevens
Door de verhouding klevend-zwevend en zwevend-zwiepend te kennen, kunnen partijen beter hun potentieel bepalen, krijgen kiezers meer inzicht in hun omgeving, kunnen analisten via clusters betere voorspellingen doen en zijn politieke aardverschuivingen beter te voorspellen en de kans daarop nauwkeurig vast te stellen. Ook kan in een veel vroeger stadium de trend van zetelafbraak of zetelopbouw vast worden gesteld. Stel dat PVV stemmen verliest en gaat afkalven. Dan zal waarschijnlijk eerst het aantal klevende kiezers zwevend worden en pas in een volgende fase zal het aantal zetels ook daadwerkelijk minder worden. Doordat ze pas later in het proces ook daadwerkelijk op een andere partij gaan kiezen. Maar eerst zijn de zwevend geworden. Waardevol voor partijen, analisten en kiezers.
Deze zweefgegevens kunnen voor wie dat wil als politieke TomTom fungeren.

Welk onderzoeksbureau pakt de handschoen op?

(c) Guido van de Wiel

75 Books Every Writer Should Read

2010-06-04T07:48:00.000-07:00

- Overgenomen van Online Universities -

Whether you want to make writing your career or just want to know how to improve your writing so that you can pass your college courses, there is plenty of reading material out there to help you get inspired and hone your skills. Here’s a collection of titles that will instruct you on just about every aspect of writing, from the basics of grammar to marketing your completed novel, with some incredibly helpful tips from well-known writers themselves as well.

Writing Basics

These books address things like structure, plot, descriptions and other basic elements of any story.

The Power of Myth by Joseph Campbell and Bill Moyers: You can improve the quality of your writing by adding a mythical quality to them with advice and insight from this book.
Writer’s Journey: Mythic Structure for Writers by Christopher Vogler: Whether you agree with the ideas in this book or not, you’ll find it a useful and informative read for writing.
Word Painting: A Guide to Write More Descriptively by Rebecca McClanahan: Get some pointers that will help you make your settings and characters come alive from this book.
Simple & Direct by Jacques Barzun: Barzun says that his purpose in writing this book was to "resensitize the mind to words" and he does this through a variety of helpful lessons on grammar, word usage and writing that are sure to make your writing better, or at least more thoughtful.
Plot & Structure by James Scott Bell: This book will help you create plots that will draw readers in and make your work more powerful.
Elements of Writing Fiction: Characters & Viewpoint by Orson Scott Card: Check out this engaging book for a little guidance on creating more believable and fully developed characters.
Between the Lines by Jessica Morrell: In this book you’ll learn how to craft a cohesive and layered story through the use of suspense, transitions and more.

Advice from Authors

Who better to give advice on writing than those who have made a name for themselves doing it? These books offer some insights on the craft from those who know it best.

On Writing: A Memoir of the Craft by Stephen King: This is widely regarded as one of the best books for any aspiring author to read. Why? King’s book divides it’s time between being an instructional manual for writers and a richly engaging memoir that serves as a great example of how to write and write well.
Letters to a Young Novelist by Mario Vargas Llosa: Readers will not find a true instructional manual on writing in this book, but instead a thoughtful exploration on the the way writing itself works and how it can change or enrich a life.
Zen in the Art of Writing: Releasing the Creative Genius Within You by Ray Bradbury: Many are familiar with sci-fi author Ray Bradbury. In this book of essays he gives his thoughts on the literary and commercial aspects of writing as well as providing motivation for the aspiring writer out there.
Ron Carlson Writes a Story by Ron Carlson: Ron Carlson is often called the "master of the short story," and in this book he shares his process for creating one of these short masterpieces.
The Faith of a Writer: Life, Craft, Art by Joyce Carol Oates: Containing twelve essays and an interview, this book delves into the deeper issues of writing, like inspiration, faith, and failure.
On Being a Writer by Bill Strickland: This book is a collection of thirty-one interviews from Writer’s Digest exploring the work and process of literary greats like Hemingway and Faulkner.
The Best Writing on Writing by Jack Heffron: Check out this multi-volume series to hear advice, recollections and stories from authors both famous and more obscure.
On Writers and Writing by John Gardner: In his time, Gardner was considered one of the best teachers of writing. In this book you’ll be able to read some of his best essays and reviews.
Art Objects: Essays on Ecstasy and Effrontery by Jeanette Winterson: This collection of essays touches on everything from how to look at a painting to how to keep personal and professional lives separate.
Everything I Know About Writing by John Marsden: Writer John Marsden shares his experience and expertise on writing in this book.
Lessons from a Lifetime of Writing: A Novelist Looks at His Craft by David Morrell: Morrell wrote the book that inspired the film Rambo, but he is just as well-versed in classic lit as popular fiction. In this book he’ll explain how to navigate some of the basic elements of writing a great book.
The Believer Book of Writers Talking to Writers by Vendela Vida: This book is a collection of conversations between writers and their mentors, offering insights into their processes and a whole lot more.
How I Write: Secrets of a Bestselling Author by Janet Evanovitch: Get a behind-the-scenes look at how this author constructs her novels about the intrepid bounty hunter Stephanie Plum in this book.

Improving Your Writing

Use the information in these books to hone your writing skills.

Writing Down the Bones: Freeing the Writer Within by Natalie Goldberg: This easy-to-read book will offer you some tips on writing as well as often entertaining comparisons and insights on the craft.
Bird by Bird: Some Instructions on Writing and Life by Anne Lamott: Check out this instructional book to get help creating your work from the first drafts to the final publication.
The 10% Solution by Ken Rand: This book helps guide writers through many of the areas of writing that cause them trouble and keep them frustrated.
Writing Fiction: A Guide to Narrative Craft by Janet Burroway, Elizabeth Stuckey-French and Ned Stuckey-French: Burroway’s book is one of the most widely read and respected books on writing fiction, and in it writers will find tips on everything from creativity to tone.
The Artful Edit: On the Practice of Editing Yourself by Susan Bell: There are few things more helpful to improving writing than good editing, and this book is full of tips to help you tackle scaling back and refining your own work.
Writing Magic: Creating Stories That Fly by Gail Carson Levine: Are your stories lacking that certain something? Get some tips on finding the missing ingredient from this book.
Edit Yourself : A Manual for Everyone Who Works With Words by Bruce Clifford Ross-Larson: No matter what kind of writing you do, you’ll find tips on trimming the fat in this book.
Keys to Great Writing by Stephen Wilbers: This basic guide will help you improve all aspects of your writing with lessons writers at any level can use.
The Classic Guide to Better Writing: Step-by-Step Techniques and Exercises to Write Simply, Clearly and Correctly by Rudolf Franz Flesch: This guidebook will help you work on organization, grammar, spelling, voice and more.

Grammar

Whether you struggle with grammar or just want to learn to master it better, these books are great reads and reference tools.

Woe Is I: The Grammarphobe’s Guide to Better English in Plain English by Patricia T. O’ Conner: O’ Conner is an editor at the New York Times Book Review and gives a witty and fun take on the often boring subject of grammar in this book.
A Dash of Style: The Art and Mastery of Punctuation by Noah Lukeman: If you struggle to know when to use a semicolon or a colon, this book can help you conquer any form of punctuation.
Punctuation for Writers: A Thorough Primer For Writers Of Fiction And Essays by Harvey Stanbrough: Make sure your work is free from any major punctuation errors by referencing and reading this text.
Eats, Shoots & Leaves: The Zero Tolerance Approach to Punctuation by Lynn Truss: Where you choose to place a comma can make a big difference in the meaning of a phrase, as this fun grammar and punctuation manual will show.
Grammatically Correct by Anne Stilman: This book will help you resolve some of the most common issues with grammar, spelling and punctuation.
The Grouchy Grammarian: A How-Not-To Guide to the 47 Most Common Mistakes in English Made by Journalists, Broadcasters, and Others Who Should Know Better by Thomas Parrish: If you stink at using grammar correctly, then you’re not alone. This book shows you how to avoid making these common mistakes so you can sound smarter and write better.
The Pen Commandments by Steven Frank: This book will make learning the rules of the English language fun, interesting and maybe even funny.

Reference Books

Keep these books on hand to ensure your writing is mastering the basics like spelling, formatting, word use and more.

The Elements of Style by William Strunk, Jr., and E.B.White: This book is a must-have for anyone who writes, as it has been the standard model for proper English style for decades.
Writing With Style: Conversations on the Art of Writing by John Trimble: Here you’ll find many of the same writing tips contained in The Elements of Style but in a more accessible and lively format.
Writing Fiction: A Practical Guide from New York’s Acclaimed Creative Writing School by Brett Norris: This guide will help you go from idea to finished product with lessons that writers at any stage can employ.
How Not To Say What You Mean: A Dictionary of Euphemisms by R. W. Holder: Whether you’re trying to dodge using less attractive terms or just want to get creative with the English language, this book can help.
1000 Most Important Words by Norman W. Schur: Improve your vocabulary with this collection of great words and intriguing dictionary definitions.
Dewdroppers, Waldos, and Slackers: A Decade-by-Decade Guide to the Vanishing Vocabulary of the 20th Century by Rosemarie Ostler: Those who like to set their stories in times past can get a quick reference for older slang and now defunct English words in this book.
The Writer’s Art by James J. Kilpatrick: Check out this book for some pretty essential tips on using the English language wisely.

Writing as a Career

If you’re looking to make a career out of writing, these books can be a big help in getting you there.

Telling Lies for Fun & Profit: A Manual for Fiction Writers by Lawrence Block: This book offers plenty of advice for those who want to write better and get their work published.
Making a Literary Life by Carolyn See: Read this book to learn how to look at writing not only as a job, but as a lifestyle.
Writing the Breakout Novel by Donald Maass: Get some advice from this literary agent on how to create a novel that will help you stand out from the crowd.
The Forest for the Trees: An Editor’s Advice to Writers by Betsy Lerner: Learn what editors are looking for when it comes to actually getting your work read and possibly even published from this book.
The First Five Pages: A Writer’s Guide to Staying Out of the Rejection Pile by Noah Lukeman: Thousands of novels are submitted to publishers each year, but the vast majority of these will not be published. Learn how you can tweak your writing to give it a fighting chance in this book from literary agent Noah Lukeman.
The Fire in Fiction: Passion, Purpose and Techniques to Make Your Novel Great by Donald Maass: Learn what makes published authors’ stories so "hot" and what you may be doing that’s making yours, well, not.
Dare to be a Great Writer: 329 Keys to Powerful Fiction by Leonard Bishop: This book will teach you to write fiction that’s not just good but also sellable.
Sometimes the Magic Works: Lessons from a Writing Life by Terry Brooks: Check out this book from author Terry Brooks to get insight into the publishing industry and the process of writing.
The Marshall Plan Workbook: Writing Your Novel from Start to Finish by Evan Marshall: If you need a little push to get yourself into the swing of writing your novel, then this workbook could be a great motivational tool.
How To Grow A Novel: The Most Common Mistakes Writers Make and How to Overcome Them by Sol Stein: This book will guide you through the process and the necessary elements of creating an engaging novel.
How To Be Your Own Literary Agent by Richard Curtis: If you’re not quite ready to make the commitment to a literary agent, you can still ensure you don’t get swindled by reading this book.
The Well-Fed Writer: Financial Self-Sufficiency as a Freelance Writer in Six Months or Less by Peter Bowerman: Those hoping to work as freelancers can get advice on finding work and making freelancing a steady paying gig in this book.

Genre or Format Specific

These books focus on particular genres like science fiction or mystery or specific types of writing like poetry and nonfiction.

How to Write Science Fiction and Fantasy by Orson Scott Card: This Hugo Award winning book will guide you through the ins and outs of creating compelling and believable sci-fi stories.
Writing Mysteries: A Handbook by the Mystery Writers of America by Jan Burke: If mysteries are more your thing, you can learn how to construct plots, characters and build suspense in this book.
On Writing Well: The Classic Guide to Writing Nonfiction by William K. Zinsser: Those who prefer writing and reading non-fiction will find a wealth of helpful information in this guidebook.
The Poet and the Poem by Judson Jerome: This book will teach you the basics of poetry from diction to verse forms.
The Language of Life by Bill Moyers: This book offers a series of discussions with thirty-four American poets, offering inspiration and insight into what makes poetry great.
The Art of the Personal Essay: An Anthology from the Classical Era to the Present by Philip Lopate: This book contains seventy-five personal essays from an incredibly diverse spectrum of writers. It can be a great way to learn about the changes in the medium and how to develop your own essay style.

Classics

These classic books on writing, writers and creativity will get you inspired to write more.

A Moveable Feast by Ernest Hemingway: Published posthumously, this book details the time Hemingway spent in Paris along with other literary greats, like Fitzgerald, as well as insights into the psyche of the artist himself.
Portrait of the Artist as a Young Man by James Joyce: This fictional account of the life of Joyce is not only a good read but an interesting insight into the events that shaped the life of one of the world’s most acclaimed authors.
Poetics by Aristotle: This ancient Greek text is all about constructing the perfect tragic drama, but offers invaluable insights into the essentials of any genre of writing.
Walden by Henry David Thoreau: Check out this book to learn what it means to disconnect from society and focus on nature. Thoreau’s lessons on simplicity can be applied to the art of writing as well, where less can often say more.

Creativity and Motivation

Get some tips and advice on finding your creative spark and getting motivated to finally write your own book, essay, or short story.

The Writer’s Idea Book by Jack Heffron: If you’re struggling with writer’s block, give this inspirational and educational book a read to get some ideas on how to move forward.
Writing With Power: Techniques for Mastering the Writing Process by Peter Elbow: No matter how you like to write, this book contains a guide to help you get motivated and move through the process from beginning to end.
How To Think Like Leonardo Da Vinci: Seven Steps to Genius Every Day by Michael Gelb: The aim of this book is to help you reach into your brain and find untapped reserves of intelligence, creativity and ability so you can unlock your own inner genius.
The Write Time: 366 Exercises to Fulfill Your Writing Life by Robert Yehling: In this book you’ll find writing exercises, motivational quotes and loads of resources to help you get writing.
The War of Art: Break Through the Blocks and Win Your Inner Creative Battles by Steven Pressfield: Novelist Steven Pressfield offers his advice to help writers (or other creative types) break through their creative barriers and get inspired.
Keeping a Journal You Love by Sheila Bender: In this book you’ll find journal entries from 15 poets and writers as well as their own explanations of these entries. Aspiring writers can use the book as a guide to creating a useful and productive journal of their own.
The Right to Write: An Invitation and Initiation into the Writing Life by Julia Cameron: The essays contained in this book detail the drive to create and the many tasks of everyday life that often stand in the way as well as pointers on getting yourself to work in spite of them.
Room to Write by Bonni Goldberg: Each of the writing lessons in this manual are a page long, offering you numerous but succinct opportunities to kick your writing up a notch.
Writers Dreaming: 26 Writers Talk About Their Dreams and the Creative Process by Naomi Epel: Read this book to hear well-known authors talk about the role dreams play in their work and how they inspire their creativity.
Writing Begins with the Breath: Embodying Your Authentic Voice by Laraine Herring: Learn how to connect with your inner voice and become a more fully-realized creative person through the lessons in this book.

Het originele artikel is te vinden op: http://www.onlineuniversities.com/blog/2010/01/75-books-every-writer-should-read

(c) Guido van de Wiel

LiveScribe Pen: slimme pen

2010-04-26T00:20:00.000-07:00

De LiveScribe pen is een hele slimme pen. Hij neemt het interview, de conferentie, het college, het acquisitiegesprek op als audiofile. Tegelijkertijd maak je aantekeningen op speciaal papier met een hele fijne rasterstructuur. Als je eenmaal thuis wilt weten wat er precies gezegd werd op het moment dat jij een specifieke aantekening maakte, druk je met je LiveScribe-pen daar op je aantekeningenblok en de audiofile speelt precies die plek in de tijd af.

Zo biedt het rasterpapier nog meer moois: een calculator op het papier voorgedrukt, vooruitspoelen, stoppen onderaan elke pagina, etc.

Je wijst het aan en de techniek doet het werk. Lekker makkelijk.

(c) Guido van de Wiel

---
Reactie:
Goulmy zei...

En niet te vergeten je kan ook de opgenomen gesprekken en geschreven notities delen met andere mensen via de portal van Livescribe.

Veel plezier met je pen,
SchrijfOpShop.nl

26 april 2010 02:04

Teambuilding: Marshmallow Challenge

2010-04-22T23:27:00.000-07:00

Op TED-talk is deze werkvorm te vinden. Benodigdheden: 20 x droge spaghetti, tape, touw, 1 marshmallow, 18 minuten, 4 personen per team. The Marshmallow Challenge.
Leuke werkvorm. Saillant en grappig detail: kleuters presteren beter dan managers, CEO's, lawyers en Business School students. Tom Wujec geeft ook aan waarom.

Zie ook: www.marshmallowchallenge.com

(c) Guido van de Wiel

Eyjafjallajökull

2010-04-18T11:13:00.001-07:00

Eyjafjallajökull. Precies zo klinkt het als mijn zoon van 2 jr oud "Eigenlijk flauwekul" zegt.

(c) Guido van de Wiel

Treurnis

2010-04-12T07:20:00.000-07:00

Bloemetje toont treurigheid van het verzorgingstehuis waar ik het aantrof... #treurnis #verwelkt #watersnoodramp

(c) Guido van de Wiel

Op weg naar de ideale organisatie

2010-04-11T02:20:00.000-07:00

Hoe kan het dat veel werknemers in hun dagelijks werk stug en slaafs opereren, terwijl ze in hun vrije tijd gepassioneerd een zaalvoetbalteam leiden of andere verantwoordelijkheden op zich nemen? Wat maakt dat iemand gepassioneerd raakt en blijft, leiderschap toont, visie ontwikkelt, steun geeft? Trends op weg naar een ideale organisatie.

1 - Connectie in plaats van hiërarchie:
wie piramides bouwt, kweekt mummies
De piramidale organisatie heeft zijn langste tijd gehad. In een ratrace naar de top waar plaats is voor steeds minder mensen, neemt de motivatie af. Wie wil groeien in een piramide krijgt een punthoofd. In een ideale organisatie gaat het niet om de hiërarchische positie, maar om de mate van connectedness. Cruciaal is niet langer het ‘bezit’ van mensen en goederen, maar de toegang die iemand tot mensen en goederen heeft.

2 - Koppel uitvoering en beleid in functies:
wie denkt, die doet ook (en vice versa)
Wie verantwoordelijk is voor de uitvoering, dient ook verantwoordelijk te zijn voor het beleid daaromtrent. Veel managers of beleidsmaker s zijn te ver losgezongen van de inhoud van de professional. Managers behandelen professionals veel te vaak als kleuters. Professionals kunnen hun zaakjes prima onderling regelen. Niet voor niets geldt dat vakmanschap meesterschap is. Dat was in de tijd van de gilden al zo. Het ambacht dient in ere hersteld en denken en doen dient opnieuw verbonden te worden in functies en rollen.

3 - Van autoritair leiderschap naar dienend leiderschap:
How can I help you?
Wie autoritair leiderschap wil vertonen, neme een hond. In een organisatie waar de professional en het ambacht opnieuw op een voetstuk staan, blijft een serviele rol voor de manager over. Deze leiders leggen zo weinig mogelijk vast en maken zo veel mogelijk los.

De leider moet het de professionals mogelijk maken om uit te blinken. Hij stelt de vraag: Wat kan ik doen om jou te laten excelleren? Trouwens, wanneer hebt u voor het laatst een vraag gesteld over wat een ander in uw organisatie nodig heeft?

4 - Van cijfers naar waarden:
scorebordmanagement voorbij
Veel organisaties zijn kwijtgeraakt waar het hun bij de oprichting om te doen was. Ooit viel de organisatie samen met een droom. Er was iets wat de ondernemer of oprichter aan de wereld wilde toevoegen. Er was een behoefte bij een klant. Velen zijn het contact met die ontstaanskant of de klant kwijtgeraakt. Vele bedrijven staren zich blind op omzet, cijfers, maar vergeten soms te kijken naar de waarden. Wat was nu ook alweer werkelijk belangrijk? Waar deden we het voor? In een ideale organisatie weten we niet alleen de prijs van alles, maar ook de waarde van iets. Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen is in een Ideale Organisatie geen imagobuilder, maar een fundamentele bestaansreden.

5 - Van organisatie naar organisering:
ceci n’est pas une organisation
Het is fout om te denken dat een organisatie een vaste locatie zou moeten hebben. Of vast personeel. Of vaste werktijden. Dat er überhaupt een pand aan te pas moet komen om een organisatie te zijn. Of visitekaartjes. Al deze denkbeelden stammen nog uit het industriële tijdperk, waarin er een fabriek was of een fysieke lopende band. Status wordt niet meer ontleend aan de grootte van de leaseauto of de hoogte van het gebouw. Flexibiliteit, aanpassingsvermogen en agility zijn de nieuwe neodarwinistische uitgangspunten. Het gaat om de kracht om te kunnen organiseren. De organisatie van de toekomst is een werkwoord. Het draait om het organiseren zelf. Oftewel, van een organisatie naar een organisering (zie ook trend 10).

6 - Omarm de nieuwe generatie:
Generatie Y als Y van Columbus
Jonge talenten zijn niet meer te binden en te boeien met geld, maar verwachten tegelijkertijd wel een goed salaris. Ze schromen niet om heilige huisjes in organisaties aan de kaak te stellen. Authentiek zijn, persoonlijke ontwikkeling en zinvol bezig zijn staan hoog in hun vaandel. Zo is juist deze aanstormende generatie de aangewezen groep om bureaucratische bolwerken te ontmantelen en de logheid van hiërarchische molochs bloot te leggen.

Generatie Y begrijpt als geen ander dat er zonder marketingbudget wel degelijk een buzz op gang te brengen is. Zij zijn al guerrilla-marketeer, zij regisseren al op YouTube, zijn al journalist en opiniemaker op blog en Twitter, hebben vaak al toegang tot een netwerk waar huidige organisaties alleen maar van kunnen dromen.

7 - Van Human Resources naar Humans:
van poppetjes naar mensen
De ideale organisatie bestaat uit gezichten. Uit mensen. Het begrip Human Resource kan aan de wilgen worden gehangen. Een organisatie bestaat uit Human Sources of eigenlijk gewoon uit Humans. Organisaties zijn mensenwerk. Van mensen met ieder hun eigen bron en oorsprong. De ideale organisatie geeft het merk IK alle ruimte. Een anoniem callcenter legt het af tegen een persoonlijk gesprek. De nieuwe vorm van klantenservice begint bij het noemen van je naam, het geven van je nummer en het regelen van een oplossing. Klantenservice is er niet langer een anonieme black box, een helpdesk wordt niet langer anoniem bestierd. In een moderne organisatie zien we elkaar. Als in: Ubuntu. De nieuwe zakelijkheid is van een ongekende zachtheid. De nieuwe zakelijkheid is ProPer: Professioneel en Persoonlijk.

8 - Van ophaalbrug tot bruggen bouwen:
ik verbind, dus ik besta
Grote issues op het gebied van zorg, welzijn, onderwijs, economie , ecologie et cetera zijn niet meer met één partij op te lossen. Het zijn niet langer one party issues (in tegenstelling tot het bestaan in de politiek van de one issue party). Alleen daarom is het al van belang dat de ideale organisatie zich niet alleen op de eigen entiteit richt, maar een bredere blik houdt. De ideale organisatie heeft geen slotgracht en ophaalbrug, maar is een bruggenbouwer tussen stakeholders en verschillende organisaties. Ook voor open innovatie is het nodig om door de barrières heen te breken en samenwerking over eilandjes heen op te bouwen. Innovatie ontstaat pas waar verschillende domeinen gekoppeld raken.

9 - Work-life balance is onzin:
privé is werk en werk is privé
De scheiding tussen privéleven en werk zal verder verdwijnen. Wat is er immers aan de hand als iemand privé probeert te weren wat hem of haar veertig uur per week bezighoudt? Werktijden veranderen. We zijn productief als we productief willen zijn en niet omdat de prikklok tikt. Inspiratie laat zich niet knevelen van negen tot vijf. De tweedeling werk en privé raakt achterhaald. Wie deze scheiding handhaaft, heeft waarschijnlijk op een van de twee gebieden een probleem. Waarom zou iemand die scheiding anders willen aanbrengen?

Grenzen vergruizen, maar begrenzen blijft. Die begrenzing wordt echter een veel persoonlijker vraagstuk. De paradox hierin luidt dat niemand bereikbaar en niemand onbereikbaar hoeft te zijn. De balansvraag verandert in een dieptevraag: is iemand voldoende met de juiste zinvolle zaken bezig? In dit digitale tijdperk wordt de scheiding tussen werk- en privétijd steeds schimmiger.

10 - Social media en techniek:
wat mogelijk is, gebeurt al
De ontwikkeling van sociale media maakt bovenstaande ontwikkelingen mede mogelijk. Door sociale media wordt werken niet technischer, maar wordt het gemakkelijker. We overbruggen tijd en ruimte met Twitter. Google helpt ons om snel trends te doorzien, MSN wordt tot hulplijn en via crowdsourcing komen nieuwe ideeën bovendrijven. Ideeën en presentaties kunnen worden gedeeld. Wat veel en vaak geretweet wordt, is van waarde. Er is geen information overload. Hooguit is er sprake van Filter Failure. Er is geen copyright meer, maar copyleft. Opgepotte kennis gaat stinken. Delen is vermenigvuldigen.

Deze tien trends zijn in volle gang. Er bestaan ook al heel veel ideale organisaties. Maar we zien ze niet meteen. Ze staan niet in de file. Ze gaan niet naar een kantoor. Maar ze realiseren op dit moment , terwijl u dit leest – via iPhone, Skype en gmail – hun idealen. <<<

Dit artikel is eerder in het april-nummer 2010 (uitgave 20/ jrg 2) van Second Sight gepubliceerd. Tevens op de websites www.secondsight.nl, www.managementplatform.nl en www.managementsite.nl

(c) Guido van de Wiel

Van emancipatie naar mancipatie...

2010-03-16T14:10:00.000-07:00

Staan Wouter Bos en Camiel Eurlings aan de wieg van de vierde Feministische Golf? Na drie Feministische Golven, aangevoerd door vrouwen, is het nu tijd om de emancipatoire waarden op te gaan eisen. Door mannen.

De Eerste Feministische Golf (vanaf 1870) was gericht op het verwerven van vrouwenkiesrecht en de toelating van vrouwen tot het universitair onderwijs.

De Tweede Feministische Golf in de jaren zestig, zeventig en tachtig was gericht op het doorbreken van het huisvrouwensyndroom, het verkrijgen van economische zelfstandigheid en het doorbreken van het glazen plafond.

De Derde Feministische Golf staat in het licht van de achterstelling van etnisch-culturele minderheden en dubbel gemarginaliseerde groepen, zoals gekleurde vrouwen, of vrouwen die tegelijkertijd bijvoorbeeld allochtoon, lesbienne, of gehandicapt zijn.

Nu nemen mannen stelling om de rechten die al eeuwenlang zo vanzelfsprekend die van de vrouw zijn zich toe te eigenen. In zekere zin is deze Vierde Feministische Golf de tegenbeweging van de Tweede Feministische Golf: terwijl vrouwen via de Tweede Feministische Golf erop uit waren om het traditionele domein van de man te veroveren, doen in deze Vierde Golf mannen juist een poging om het traditionele domein van de vrouw te veroveren. Dat de mannen hierbij vijftig, veertig, dertig jaar achterlopen op de vrouwen, zal de meeste vrouwen niet verwonderen. Zij weten dat het typisch traditioneel mannelijk is om fouten niet toe te geven en een ingeslagen koers niet snel te veranderen. Nu staan deze voormalige ‘denkfouten op pootjes’ klaar om hun commerciële managementtaken over te dragen, hun stropdas om te ruilen voor een keukenschort, hun geldingsdrang in te wisselen voor gezinsaandacht en mindfullness en hun leasebak in te leveren voor een fiets met fietsbak om toch drie jonge kinderen mee de stad in te kunnen nemen.

De Vierde Feministische Golf, door de auteur dezes ook wel Mancipatie genoemd is als volgt tegenover de Tweede Feministische Golf te plaatsen:

Tweede Feministische Golf vs Vierde Feministische Golf/ Mancipatie
- Doorbreking van het huisvrouwensyndroom vs recht op het vormgeven van huisman
- Seksuele bevrijding vs recht op emoties (emotionele bevrijding)
- Economische zelfstandigheid vs recht op economische afhankelijkheid
- Herverdeling van zorgtaken vs recht op zorgtaken
- Doorbreking van het zgn. glazen plafond vs recht op glazen plafond tijdens arbeidscarrières
- Verovering van politieke macht vs recht om geen politieke spelletjes te spelen.

Pas als deze Vierde Feministische Golf zich doorzet, kan de Tweede Feministische Golf gecompleteerd worden. Mannen en vrouwen blijven immers afhankelijk van elkaar. De macht om de Mancipatieslag te volbrengen ligt toch weer bij mannen. En ironisch genoeg ook juist toch bij politici als Wouter Bos en Camiel Eurlings.

Ook gepubliceerd op blog van www.secondsight.nl
Zie: http://www.secondsight.nl/page/19799/nl

En gepubliceerd op http://www.huismannen.nl/site/artikel.php?id=2212

(c) Guido van de Wiel

Brandende Pen 2010 voor Jos Jansen

2010-03-08T00:16:00.000-08:00

De Brandende Pen 2010, een prijs van het tijdschrift Lava voor het beste Nederlandse korte verhaal, gaat naar Jos Jansen uit Apeldoorn. Hij ontvangt de onderscheiding voor zijn verhaal Ockham’s scheermes.
Lava organiseert de schrijfwedstrijd sinds 2006, met als doel de belangstelling voor het Nederlandse korte verhaal te stimuleren. Voor het eerst in drie jaar ging de prijs niet naar een Vlaamse auteur. Eerder won onder meer Jan Aelberts de prijs.
De jury bestond dit jaar uit Parool-recensent en schrijver Arie Storm, Meulenhoff-redacteur Bart Kraamer en schrijver Martijn Knol. Overige auteurs op de shortlist waren onder meer cabaretier Ronald Goedemondt, Guido van de Wiel en Maarten Inghels. De redactie van Lava, initiatiefnemer van de Brandende Pen, moest ruim vierhonderd inzendingen verwerken. De beste twaalf verhalen zijn gepubliceerd in het nieuwe nummer van Lava. (DL)

Bron: http://papierenman.blogspot.com/2010/02/brandende-pen-2010-voor-jos-jansen.html

(c) Guido van de Wiel

Power to the people

2010-02-17T01:40:00.000-08:00

Onder het motto "1.052 mensen voor je aan het werk en ze geen van allen kennen" schrijft Erwin Blom een helder en kort artikel op zijn site. Het maakt inzichtelijk hoe crowdsourcing niet alleen kan dienen voor input, maar ook voor kwaliteitsbewaking. Het artikel gaat kort in op:

1) het inzetten van de crowd om een clip te maken

2) het inzetten van diezelfde crowd om de kwaliteit ervan te laten bewaken.

Zie: artikel Erwin Blom

(c) Guido van de Wiel

Georges Perecs La Disparition nu ook in het Japans vertaald

2010-01-28T00:25:00.000-08:00

Er is een Japanse vertaling verschenen van Georges Perecs La Disparition. De vertaler is Shuichiro SHIOTSUKA. Hij heeft de klinker i weggehaald als meest voorkomende "klinker" in het Japans. Of beter gezegd: alle syllabes die de klinker i (I, Ki, Si, Ti, Ni, Hi, Mi, Ri, Wi) bevatten heeft hij uit de tekst verbannen.

Extra moeilijkheid is het gegeven dat de Japanse taal is opgebouwd rondom drie systemen (twee syllabische systemen en een systeem van getekende karakters, oftewel ideogrammen). Elk ideogram heeft ook weer meerdere uitspraken en betekenissen, afhankelijk van de context.

Bron: Liste Perec

(c) Guido van de Wiel

Guido van de Wiel genomineerd voor De Brandende Pen 2010

2010-01-24T05:42:00.001-08:00

Op de vijfde verjaardag van mijn dochter heeft de redactie van Lava ook een kadootje voor mij. Ik ontvang een e-mail waaruit blijkt dat mijn korte verhaal 'Verlies nemen' genomineerd is voor de Nederlandse literatuurprijs voor het korte verhaal, te weten 'De Brandende Pen'.
Het verhaal zal worden gepubliceerd in Lava 16.1 en is een van de twaalf kanshebbers voor de Brandende Pen 2010.

Op donderdag 18 februari vindt de uitreiking plaats. (Lees hieronder verder)

Nominatie en publicatie vind ik al een hele eer. Kom er maar eens om.

En alsof de verjaardag van mijn dochter, deze nominatie en publicatie niet al voldoende waren blijkt verderop uit de email dat ik zonder problemen een aantal (3-4) vrienden, familie of bekenden bij de uitreiking mee mag nemen, als ik dat wens. Dat is natuurlijk alleen leuk als je wint, realiseer ik me. Dan besluit ik dat het sowieso fijn is om met vrienden, familie of bekenden momenten te delen, of deze nu lofwaardig, lefgozerig, lafhartig of loefafstekerig zijn.

In reactie op deze uitbundige berichten voel ik per omgaand de onverschrokken aandrang om schaamteloos reclame maken voor dit literaire blad. Vanaf nu predik ik met verve: word allen lid van LAVA en neem NU een abonnement!
http://www.lavaliterair.nl/abonnementen.html

(driewerf hoera, banieren rollen uit, hoorngeschal door postiljons met gesloten ogen)

Deze berichtgeving loopt ten einde: woorden schieten mij te kort bij deze korte verhalenwedstrijd.

(c) Guido van de Wiel

Goed bij gebrek aan beter

2010-01-07T04:49:00.000-08:00

Ik wilde niet goed bij gebrek aan beter
Ik wilde niet slechts bij teveel aan slecht
Ik wilde geen ku zonder cure, laat staan zonder kust
Te weinig compo, geen zin in delen, oud vreten,
Ik wilde geen honger bij gebrek aan hongst
Geen lu zonder bedongen bed voor mijn lust
Geen gebrek bij honger naar eten.

Het weer was niet held
Maar slui

(c) Guido van de Wiel

Kerstman ziet witjes

2009-12-23T23:42:00.000-08:00

Mooie wenskaart Hollands Maandblad

2009-12-23T23:37:00.001-08:00

Oog in oog met 2010 (spontaan oudejaarsgedicht)

2009-12-23T11:33:00.001-08:00

Dag lieve, fijne, trotse leeuwin,
Tien jaar geleden ging je een nieuwe eeuw in
Nu een nieuw decennium
Kijk daar heb je ‘m.

Zo meteen volgt er nog een jaar,
Dan een maand, een dag, hooguit een uur,
Steeds meer van mindere duur.
Jij verslindt de tijd met huid en haar

En de hinderende tijd verslindt ’r,
Een minuut nog, hooguit een seconde
Zonde van de tijd, een tijd van zonde
Het wordt steeds meer minder.

(c) Guido van de Wiel

Link naar Radiointerview VRT/ Klara over e-loze roman 't Manco

2009-12-05T12:17:00.000-08:00

http://www.klara.be/cm/klara/1.104-searcharticle?directarticle=1.70549&article=1.70549

(c) Guido van de Wiel

Grappige disclaimer die ik tegenkwam op een website

2009-11-04T08:06:00.000-08:00

"Disclaimer (read carefully): No animals were killed, injured or harmed in any way during the making of this website (except for the ones I ate). No animals were allowed to use this website until it was tested on and proven safe for humans. This site is provided "as is", no other warranty expressed or implied. Warranty void when defective. Subject to change without notice. For amusement only. Do not try this at home. Some assembly required. Contents may settle during shipment. Do not remove back panel. Choking hazard: small children may choke in single-pixel pictures. View only as directed. Do not ingest or inhale. Do not view while operating a motor vehicle or heavy machinery. Objects on pictures may appear smaller than they are. All models are over 0 years of age. "

(c) Guido van de Wiel

Interview met Guido van de Wiel in literair blad DW B

2009-09-28T06:14:00.001-07:00

Via onderstaande link is er een interview te lezen, zoals gepubliceerd in DW B.

http://www.dwb.be/content/%E2%80%98bij-perec-literatuur-altijd-spelen-en-helen%E2%80%99-een-gesprek-met-guido-van-de-wiel-de-nederland

Met dank aan Hans Cottyn en Dirk Leyman, alias De Papieren Man.

(c) Guido van de Wiel

Populair omdat het niet werkt

2009-09-17T01:41:00.001-07:00

Ik kwam een aardige column tegen van Coert Visser:

Intuïtief zou je denken dat als iets werkt het zich snel zou verspreiden en als het niet werkt dat het zich niet snel zou verspreiden, toch? Het volgende argument kun je dan ook regelmatig horen: “Als X niet werkt, zoals jij zegt, hoe verklaar je dan dat zo veel mensen het gebruiken?” Het argument is zo aansprekend omdat het goed lijkt te passen bij evolutionaire principes. Evolutie zegt immers dat varianten die meer aangepast zijn meer zullen gaan voorkomen terwijl varianten die minder goed aangepast zijn minder vaak voor zullen gaan komen. En betekent het feit dat iets werkt niet dat het goed aangepast is? Nou, dan zou een aanpak die werkt zich makkelijker moeten verspreiden dan een aanpak die niet werkt. Waar of niet? Nou, niet precies. De werkelijkheid heeft soms tegenintuïtieve kenmerken. Mark Tanaka, een mathematisch bioloog uit Sydney deed een study die verklaart waarom ineffectieve medische behandelingen blijven bestaand terwijl er betere en bewezen effectieve methoden tegenover staan. Hij kwam erachter dat ineffectieve behandelingen zich sneller kunnen verspreiden dan bewezen behandelmethoden. De verklaring van deze tegenintuïtieve bevinding is dat mensen behandelingen kiezen door te observeren wat anderen doen en dat na te volgen. Of die behandeling effectief is of niet speelt nauwelijks een rol in de keuze. Dit mechanisme schept een onverwacht voordeel voor ineffectieve behandelingen. Het feit dat ineffectieve behandeling niet werken betekent dat ja vaker wordt geconfronteerd met mensen die ze gebruiken. Effectieve behandeling nemen het probleem immers snel weg en daarmee de noodzaak om ze te gebruiken. Dit betekent dat er meer mensen overblijven om te observeren die ineffectieve behandelingen volgen dan effectieve behandelingen wat er toe leidt dat meer mensen deze leuzes voor ineffectieve behandelingen zullen kopiëren. Dit betekent dat de ineffectiviteit van een behandeling een belangrijke reden voor haar populariteit kan zijn.
Lees meer: Quack remedies spread by virtue of being useless

(Overgenomen van Coert Visser)

(c) Guido van de Wiel

Gerrit Komrij en Guido van de Wiel bij SLAU

2009-09-14T07:27:00.000-07:00

Maandag 21 september in café Van Wegen

Maandag 21 september opent SLAU (Stichting Literaire Activiteiten Utrecht) een nieuw seizoen van Woorden bij Van Wegen. Deze aflevering is met optredens van onder andere Gerrit Komrij en Guido van de Wiel. Ook Chrétien Breukers geeft acte de présence. Klik hier voor meer informatie.

Café Van Wegen, Lange Koestraat 15, Utrecht – toegang gratis – aanvang 20.00 uur

(c) Guido van de Wiel

Pieter Steinz leest 't Manco op nrc.tv

2009-05-28T00:38:00.001-07:00

Pieter Steinz, chef boeken van NRC Handelsblad, bespreekt op nrc.tv "één van de spectaculairste romans uit de wereldgeschiedenis", zoals hij zelf beweert.

Zie de internet-tv-uitzending hieronder:

(c) Guido van de Wiel

Hugo Brandt Corstius vindt vertaling meesterlijk!

2009-05-22T03:06:00.000-07:00

"Guido van de Wiel verdient een prijs vanwege zijn vertaling van de e-loze Franse roman ’La Disparition’ van Georges Perec, vindt Hugo Brandt Corstius, die zelf ooit aan deze schier onmogelijke klus begon."

Zo begint de recensie in Trouw over 't Manco.

Naast de palindroomtitel van het stuk 'Tooi dit, idioot, mooi dit idioom' luidt de ondertitel in Trouw: 'Georges Perecs roman zonder de letter e meesterlijk vertaald'.

Hoera. Dat zijn natuurlijk fijne woorden van de meester.

Het hele artikel is na te lezen op: http://www.trouw.nl/cultuur/boeken/article2760332.ece/Tooi_dit__idioot___mooi_dit_idioom__.html

(c) Guido van de Wiel

Boek van de Week in Knack

2009-05-13T05:29:00.001-07:00

In het Belgische tijdschrift Knack is de e-loze vertaling van 't Manco Boek van de Week geworden. De recensie van Herman Jacobs is e-loos geschreven.

Volop media-aandacht voor vertaling zonder e

2009-04-28T05:20:00.001-07:00

Even de belangrijkste media-aandacht en uitingen op een rij:

ARBEIDERSPERS
- Website http://www.t-manco.nl/ met twee gratis te downloaden e-books over La disparition en de vertaling;
- Prijsvraag (eerste prijs: e-book-reader!)

RADIO
- Interview KLARA programma Ramblas op 22 april 2009 vanuit studio Brussel
Terugluisteren: http://radio.klara.be/radio/programmas.php?fontsize=10&datum=090422&xml_program=KL17090422GRAM.xml
- Interview radio 1 (Nederland, NOS), NOS journaal.
Terugluisteren: http://www.nos.nl/nosjournaal/artikelen/2009/4/24/240409_perec.html#
- Interview Radio 6 op 25 april 2009 met Wim Brands
Terugluisteren: http://avonden.radio6.nl/2009/04/25/zaterdag-25-april/ (klik door in eerste blokje onder de grote 6 “Beluister laatste Zaterdagbijlage” tijdstip: 10u – 12-uur (= play en streepje in audioplayer halverwege het luisterbalkje plaatsen; drie blokken interview).
- Interview met Radio Nederland Wereldomroep radio-uitzending donderdag 30 april jongstleden. Terug te lezen en terug te luisteren via: http://blogs.rnw.nl/klaretaal/2009/04/30/perecs-e-loze-roman-wordt-t-manco/#more-4572
- Interview bij TROS Shownieuws met Dieuwertje Blok op 2 mei jl. Terug te luisteren op:
http://radio.tros.nl/?page=detail&p=35980&type=broadcast&col=left&userPage=nieuwsshow
- Interview radio 1 (Belgie, VRT) programma Mezzo (uitgezonden op 11 mei 2009) Terugluisteren: http://www.radio1.be/programmas/mezzo/t-manco-e-loze-roman

INTERNET
- Nieuws op http://www.literairnederland.nl/
link: http://www.literairnederland.nl/2009/04/deze-week-volop-georges-perec
- Recensie op literairNederland door Rein Swart
link: http://www.literairnederland.nl/2009/04/recensie-t-manco-georges-perec/
- Aankondiging op http://www.literatuurplein.nl/
- Overgenomen aankondiging op boekbalie
Link http://www.boekbalie.nl/nieuwsdetail.jsp?nieuwsId=2125
- Overgenomen aankondiging en stuk inclusief audio/ radio-interview op NOS
link http://www.nos.nl/nosjournaal/artikelen/2009/4/24/240409_perec.html#
- NOS.nl heeft e.e.a. vermeld op hun fanlog
link http://www.fanlogradio1journaal.nl/?p=15759
- VPRO De avonden van Wim Brands
Aankondiging: http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/41520295/
- Papieren man vroege aankondiging
- Papieren man aankondiging 24 april ’09
- Nieuwslog interview
http://kunst-en-cultuur.infonu.nl/taal/31602-t-manco-350-paginas-zonder-e.html
- Nieuwsbericht op Language Lab:
link http://www.languagelab.nl/nieuwsbrief/Nieuwsbrief032009.htm
- www.wereldomroep.nl/klaretaal -
Geinterviewd door Gerda den Hollander. Ook terug te luisteren.
- Twitter berichtje van Rein Swart
“op www.literairnederland.nl kan men reageren op mijn recensie van ’t manco van perec. de e-books van guido v d wiel zijn zeer aan te raden.”
- Recensie op - Cadoc, boeken over kunst, fotografie en vormgeving. Lees de lovende recensie op http://www.cadoc.nl/cadoc.php?artikel=1565
- Recensie op boekhandel Roelants door Adri Altink. Zie http://www.roelants.nl/columns/4176-wat-is-dat-smullen-zeg
- Recensie op CultuurBewust. Lees op: http://www.cultuurbewust.nl/?p=article&c=3&a=66

INTERNET-TV
Pieter Steinz, chef Boeken NRC Handelsblad bespreekt 't Manco op nrc.tv. zie:
http://nrc.tv/video/leest/article1333790.ece/Georges_Perec

KRANTEN
- Recensie Het Parool van 22 april 2009 door Jos Bloemkolk: positief en lovend
Inhoud te vinden op: http://www.twenteuitdekunst.nl/boeken/een-enerverend-e-gebrek
- Interview met Marijke Arijs in De Standaard van donderdag 30 april 2009. Terug te lezen via: http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=F629IUPD
- Recensie de Volkskrant door Martin de Haan, interview door Aleid Truijens en foto van Joost van den Broek in de Volkskrant van vrijdag 1 mei 2009. Vier sterren. Het stuk van Aleid Truijens is hier terug te lezen: http://extra.volkskrant.nl/select/boeken/artikel.php?id=1211
- Recensie in NRC Handelsblad van 1 mei 2009 door Yra van Dijk. Daarin "Boek van de week" en bovenaan in "Beste boeken week 18". Terug te lezen via: http://www.nrcboeken.nl/recensie/omcirkelen-wat-er-niet-meer-is
- Recensie in Trouw door Hugo Brandt Corstius. Zeer positief. teruglezen via:
http://www.trouw.nl/cultuur/boeken/article2760332.ece/Tooi_dit__idioot___mooi_dit_idioom__.html
- Recensie en interview in De Morgen (030609) door Dirk Leyman. Zeer positief.

TIJDSCHRIFTEN
- Knack (Belgie) heeft 't Manco tot Boek van de Week uitgeroepen en Herman Jacobs schreef er een positieve e-loze recensie in!
- Humo. Positieve recensie van Jeroen Maris. Na te lezen op: http://www.humo.be/tws/boeken-reviews/5846/georges-perec-t-manco.html
- Filter uitgebreide recensie in de persoon van Kiki Coumans; eind juni 2009.
- Hollands Maandblad, maart editie: bewerkt nawoord uit de vertaling op de eerste vijf/ zes pagina’s. Zie voor een online eerste pagina: http://www.hollandsmaandblad.nl/archief/200903.html
- De Revisor, achtergrondartikel. Verschijning half mei. Een stuk van ruim 3.000 woorden inclusief vergelijkend fragment Ned/ Fr)
- Vrij Nederland – positieve recensie door Pieter van den Blink.
- De Leeswolf, maandelijks boekentijdschrift (o.a. voor bibliotheekwezen) Positieve recensie door Clemens Arts. Artikel ' Een onstuitbare vertelmachine Georges Perec: 't Manco' door Clemens Arts, nr. 5 / juni 2009.
- Interview en recensie in blad DW B in rubriek FEUILLES VOLANTES. Zeer uitgebreid en positief door Dirk Leyman en Hans Cottyn. Verschijningsdatum eind september 2009.

OVERIGE
- “Poëzietempel” Perdu in Amsterdam organiseerde op 24 april een lezing rondom Georges Perec, met als directe aanleiding de verschijning van ’t Manco. Sprekers: Rokus Hofstede, Manet van Montfrans en Guido van de Wiel.
- A.F.Th. van der Heijden stuurde brief met felicitaties en heeft het over "een vertaalmeesterwerk", ondanks dat hij pas de helft gelezen heeft.

(c) Guido van de Wiel

Positieve recensie in Het Parool

2009-04-28T04:36:00.000-07:00

De vertaling 't Manco krijgt maar liefst een viersterren-beoordeling in Het Parool. Jos Bloemkolk heeft het over een sprankelende vertaling. Het stuk eindigt met de zin dat de vertaling ook met de extra apostrofs (afkomstig van de woorden 't en 'n) glorieus overeind blijft.

Lees het hele artikel hier. (Klik op het artikel voor een vergroting)

(c) Guido van de Wiel

Literairnederland besteedt aandacht aan Perec

2009-04-20T16:14:00.000-07:00

Ook literairnederland.nl besteedt aandacht aan 't Manco.

Perec wordt geinterviewd over La Disparition (fragment in het Frans)

2009-04-17T12:37:00.000-07:00

Perec - La Disparition
by hagart

HERBESTEMMINGEN EN HERONTWERPEN

2009-04-17T01:48:00.001-07:00

Het nieuwe wonen en werken heeft geen nieuwbouwplannen nodig

Dit artikel zal in bewerkte vorm worden gepubliceerd in Great Place to live, afl Wonen en Werken

Wonen in een voormalige kerk doen we al, zelfs een feestlocatie in een kerk kennen we al. De Opstandingskerk te Schiedam en De Orangerie te ’s-Hertogenbosch hebben deze nieuwe functies gekregen. Ook voormalige fabrieken, zoals de gortpellerij in Zaandam of het voormalige kantoor van de AKZO zijn een tweede leven ingegaan en omgebouwd tot woningen of appartementencomplex. Zijn er echter niet nog andere locaties zodanig in te richten, dat het unieke, slimme, mooie en geherwaardeerde plekken voor wonen of werken worden?

Voor het vinden van creatieve bestemmingen en herbestemmingen moeten we om te beginnen de sloopkogel niet tegen gebouwen richten, maar eerst onze eigen vooroordelen en aannames slopen om creatief om te leren gaan met bestaande ruimtes en plekken. Een beginpunt voor het vinden van herbestemmingen is de leegstand van gebouwen. Ongebruikte ruimtes moeten het taboe worden van de 21e eeuw. Leegstand van gebouwen is immers leegstand van ideeën.

Leegstand van gebouwen is leegstand van ideeën
Bij NS krijgen steeds meer ongebruikte ruimtes nieuwe functies. Zo verworden voormalige eerste klas wachtruimtes tot restaurants. Toch zijn er daarnaast nog seinhuisjes, stationswachtershuizen, oude werkplaatsen, stukken ongebruikt rangeerterrein en afgeschreven wagons, waar nieuwe woon- en werkruimtes in mogelijk zouden moeten zijn. Voordeel van deze plaatsen is dat ze vrijwel allemaal op a-locaties gelegen zijn en… goed bereikbaar met de trein.

Bij creatief (her)bestemmen gaat het om het zoeken naar onverhoede mogelijkheden om aan unieke gebouwen of landschapsplekken– met behoud van hun historische, functionele of culturele waarde – een hedendaagse nieuwe functie of nieuwe beleving te koppelen.

Verbonden met de buren?
Om het tekort aan betaalbare woon- en werkruimtes op te vangen, zouden elektriciteitsmasten anders gezien moeten worden dan alleen maar als grote gevaartes om hoogspanning te transporteren. Het zijn uitermate geschikte plaatsen voor wonen en werken. De funderingen en het karkas van de woningen – gewoonlijk de grootste investering voor nieuwe huizen – zijn al aanwezig. De afmetingen van elektriciteitsmasten zijn bekend, dus het moet mogelijk zijn om er snel eenvoudige woningen in op te trekken. En stroomvoorziening? Een kwestie van een kabel naar beneden trekken.

Herbestemmen en herontwerpen zijn manieren om duurzamer met het milieu en materialen om te gaan (hergebruik materiaal, minder sloopwerkzaamheden is minder afval) en spaarzamer, creatiever en leuker met ruimte om te springen.

De snelweg als voor- of achtertuin
Snelwegen hebben de associaties vies en gevaarlijk te zijn. Deze zelfde argumenten betrokken mensen nog niet heel lang geleden ook op water en zorgden ervoor dat we met de rug naar het water bouwden. Nu willen hele volksstammen echter aan en op het water wonen. Snelwegen kan hetzelfde lot ten deel vallen. Snelwegen zouden wel eens de toplocaties van het nieuwe wonen en werken kunnen worden. Naast de reeds bestaande bungawalls in geluidswallen, zijn nog veel meer plaatsen in, boven, onder of direct naast de snelweg geschikt of geschikt te maken om er te wonen en te werken. De toename aan elektrisch aangedreven voertuigen en de strengere emissieregels maken de snelwegen tot steeds interessanter woon- en werkgebied. Geluidwerende woningen voorzien van dove gevels – ramen die niet open kunnen, maar wel het nodige licht en zicht bieden – hebben de toekomst. De wind die langsrijdende auto’s opwekken, kan worden hergebruikt. Daarnaast: wonen aan een snelweg is altijd snel thuis. Mijn voorspelling: het woonhuis 2.0 maakt deel uit van de snelweg.

Als Nederland al is volgebouwd, dan is de uitdaging die ons te wachten staat om Nederland op unieke plekken ook vol gelééfd te krijgen. Dit kan door onze beelden van wonen en werken op te rekken, nieuwe kansen te zien in de bestaande leefomgeving en deze zo aan te passen dat we ons toekomstbeeld gaan leven.

Bronnen en verder lezen:
http://www.1eklasgenieten.nl/
http://www.boei.nl/ (Nationale maatschappij tot behoud, ontwikkeling en exploitatie van industrieel erfgoed)
http://www.iminet.org/ (Instituut voor Maatschappelijke Innovatie in Leiden)
http://www.nationalerenovatieprijs.nl/
www.telegraaf.nl/binnenland/1489672/__Wonen_aan_snelweg__.html?p=12,1

(c) Guido van de Wiel

Schuttingtaal – part II

2009-04-17T01:46:00.000-07:00

In bewerkte vorm wordt dit artikel gepubliceerd in Great Place to Live, afl. Wonen en Werken

Uit de vorige weblog (Schuttingtaal – part I) bleek dat schuttingen steeds hoger worden. In deze tweede aflevering gaan we op zoek naar de onderliggende trend. De hoogte van de standaardmaat van schuttingen is de laatste jaren gestegen van 180 cm naar 190 cm of 2 meter (NRC, 21 februari 2009). De burger trekt muren rondom zijn bestaan op. De burger maakt een potentiële Great Place to Live eigenhandig tot een Small Place to Live en viert het liefst zijn vrijheid op de vierkante meter.

Wie ziet echter de keerzijde van de schutting? De tuin mag dan voor de huiseigenaar voelen als een verlengstuk van de woonkamer en een verruiming van het privédomein, vanaf de straatkant bekeken raakt de publieke ruimte verder afgescheiden van de private ruimte en verdwijnt de sociale controle.

Hoe is deze trend te verklaren? Wat is er maatschappelijk gezien gaande?
De opkomst van schuttingen kan wijzen op terugtrekgedrag. Wie niet tevreden is over zijn buurt, trekt zich terug en verschanst zich op zijn eigen domein. De vraag is of het een slimme strategie is: uit recent wetenschappelijk onderzoek blijkt dat niet individuele vooruitgang van bewoners voor een betere buurt zorgt, maar dat een betere buurt voor individuele vooruitgang zorgt (Van der Graaf, 2009). Dit komt omdat een betere buurt er juist voor zorgt dat de bereidheid onder bewoners toeneemt om hun persoonlijke problemen van achterstand aan te pakken. Zo faciliteert een buurt de vooruitgang van inwoners. Niet andersom. Pas als de bedding vruchtbaar is, kunnen individuen tot bloei komen. De buurt komt dus op nummer één. Wil stedelijke vernieuwing daarin succesvol zijn, dan dient er voldoende aandacht besteed te worden aan het versterken van de lokale identiteit. Dit kan door op specifieke plekken betekenisvolle interacties te organiseren tussen bewoners, waardoor zij zich meer thuis gaan voelen in de buurt (Van der Graaf, 2009). Stedelijke vernieuwing is geen stapel stenen en een aantal heipalen, maar het is mensenwerk. Stedelijke vernieuwing dient niet in beton gegoten gepresenteerd te worden, maar in overleg met bewoners tot stand te komen.

Uit hetzelfde onderzoek van Van der Graaf (2009) blijkt dat Nederlanders een gevoel van thuis in grote mate ontlenen aan de mensen in hun buurt (sociale hechting), terwijl bijvoorbeeld Engelsen hun thuisgevoel met name baseren op hun huis (fysieke hechting), waarbij het veel minder belangrijk is in welke buurt dat huis exact staat. Mensen in Nederland willen blijkbaar hogere schuttingen en tegelijkertijd hechten ze aan sociale contacten in de buurt. Hoe valt deze incongruentie nu te rijmen? Zijn de schuttingen een teken aan de wand dat er ook bij deze Nederlanders een gerichtheid op het eigen huis aan het ontstaan is? Een verklaring zou kunnen luiden dat burgers weliswaar hun gevoel van thuis ontlenen aan de mensen in de buurt, maar dat ze het moment van het contact daarbij wel zelf willen bepalen. Hogere en dichtere schuttingen zijn dan een schamele poging dit te bereiken. Uiteindelijk kan deze schuttingtaal nooit toereikend zijn, maar werkt ze depriverend en deprimerend.

Om een Great Place to Live te kunnen creëren, stel ik voor om – in navolging van de klapschaats – een nieuw product te lanceren: de klapschutting. Een schutting met scharnieren en schraagconstructie op borsthoogte. Bij mooi weer en goede zin kunnen mensen hun schuttingen als ophaalbruggen neerklappen. Zo kan op de erfafscheiding een grote bar ontstaan tussen alle buren en ook aan de straatkant kunnen lange hangtafels ontstaan. Thuistap wordt buurttap. Laat de muren die mensen om zich heen hebben gebouwd maar zakken. Hoe hoger de schuttingen, hoe groter de bar. Ophaalbrug wordt raakvlak. En na afloop is iedereen snel thuis. Meer thuis dan nu vaak het geval is.

Bronvermelding:
Graaf, P. van der (2009). Out of Place? Emotional Ties to the Neighbourhood in Urban Renewal in the Netherlands and the United Kingdom. Universiteit van Amsterdam.
Thie, M. (2009). Nederlander zoekt privacy achter hoge schutting, In: NRC, 21 februari 2009.

(c) Guido van de Wiel

Schuttingtaal – part I

2009-04-17T01:45:00.001-07:00

Schuttingen worden steeds hoger. Doe-het-zelf-ketens komen tot de conclusie dat de vraag naar hogere schuttingen structureel is toegenomen de laatste jaren. Zelfs gecorrigeerd op de groei van de gemiddelde burger, blijken de schuttingen bovenmatig te groeien. De hoogte van de standaardmaat is de laatste jaren gestegen van 180 cm naar 190 cm of 2 meter. Zelfs hogere schuttingen dan dat zijn reeds in trek. Daarnaast is de tussenruimte tussen de planken de laatste tijd afgenomen. ‘Dit om het gluureffect tegen te gaan,’ aldus Paul Swinkels van H&S Betonwerken als voorpaginanieuws in de NRC van 21 februari jongstleden.

De schuttinghoogte is de maat geworden voor de sociale gesteldheid in een wijk. De burger trekt muren rondom zijn bestaan op. De burger maakt van een potentiële Great Place to Live eigenhandig een Small Place to Live en viert het liefst zijn vrijheid op de vierkante meter.

Burgers geven in het aangehaalde artikel aan dat zij hogere schuttingen willen plaatsen, omdat de buurt steeds ongezelliger wordt. De redenatie andersom – dat de hogere schuttingen wel eens voor een ongezelligere buurt zouden kunnen zorgen – daar herkennen de geïnterviewden zich niet in. De argumenten voor hogere schuttingen zijn: rommel die in het zicht ligt weren, een hogere mate van privacy creëren, een gevoel van veiligheid opbouwen en – met name in het geval van hoekhuizen – geen verplichte gesprekken aan hoeven gaan met mensen die langslopen.

Het is blijkbaar zo dat schuttingen net als medailles een keerzijde kennen: de tuin mag dan voor de huiseigenaar voelen als een verlengstuk van de woonkamer en een verruiming van het privédomein, vanaf de straatkant bekeken raakt de publieke ruimte verder afgescheiden van de private ruimte en verdwijnt de sociale controle. De argumenten andersom luiden dat structureel hogere schuttingen tot allerlei steilwandige brandgangetjes leiden, waarin rommel anoniem achtergelaten kan worden, vuil zich ophoopt en waar criminaliteit welig kan tieren door het hoge kruip-door-sluip-door-gehalte. Zodra het zicht afneemt, neemt ook het toezicht af. Uit het oog, uit het hart, dus de betrokkenheid in de buurt kalft af. Wat uit het zicht raakt, raakt in het slop. Wie tussen schuttingen leeft, staat niet langer in verbinding met de buurt. Wie ziet de keerzijde van de schutting?

Buurten zijn – gek genoeg massaal – individualistisch geworden: burgers willen blijkbaar een leven voor zichzelf. Liever muren dan buren. Liever op vurenhout dan op de buurvrouw uit te kijken. Er komt dit jaar zelfs een nieuw product op de markt, te weten: tuinmuren of tuinwanden van standaard 2 meter hoogte. Daar waar vroeger over een laag hegje een gesprek gevoerd werd tussen buurman en buurman, daar gelden nu de wetten van de nieuwe schuttingtaal. Hoe hoger het hek, hoe beter de stek.

Bronvermelding:
Thie, M. (2009). Nederlander zoekt privacy achter hoge schutting, In: NRC, 21 februari 2009.

(c) Guido van de Wiel

Filter Failure ipv information overload

2009-04-16T02:11:00.000-07:00

Ik hoor mensen regelmatig klagen over information overload. Het is teveel wat op ons afkomt. Teveel mailtjes, te veel post, te veel ideeën, te veel suggesties, te veel reclame en PR.

Onlangs hoorde ik een lezing van Clay Shirky aan die zei: ‘It's not information overload, it's filter failure’.

Het gaat niet om de hoeveelheid informatie die er is. Die informatie is nooit een probleem op zich. Die is er gewoon. Het probleem ontstaat pas als er een filter mist of het filter niet goed werkt. Voor virussen inmiddels een makkelijk te staven stelling, maar het denken in filters komt op veel meer plaatsen van pas dan alleen in de wereld van Firewalls en ZoneAlarms. Vraag is hoe iemand er voor zorgt dat de juiste informatie bij hem of haar komt. Wie hier geen goed antwoord op heeft en zich bedolven voelt onder informatie, lijdt aan filter failure.

Nu wordt filter failure met name gezien als technisch: via zoekmachines, het gebruik van rss-feeds, Digg, Dilicious zou de juiste informatie bij de gebruiker komen. Ik wil hier een psychologisch filterproces aan toevoegen.
Voor het optuigen van een goed filterproces dienen twee zaken geregeld te zijn: focusing en futuring.
Focusing betreft het aanbrengen van een scope: welke vraag heb jij centraal staan waar je een antwoord op zou willen. Wie deze vraag (of eventueel een aantal vragen, maar niet te veel, want weg is de focus) helder heeft, krijgt uit de veelheid van informatie zijn antwoorden. De vraag zorgt voor focus en dus voor filtering van informatie. De
Futuring betreft het aanbrengen van een toekomstbeeld. Welk nog niet gerealiseerd hoger doel heb jij voor ogen. Wie hier een beeld van heeft, gaat de veelheid van informatie automatisch filteren naar stukjes die wel en een heleboel dat niet functioneel is. Wie niet aan futuring doet blijft hangen in het verzamelen van informatie als bewijsmateriaal voor ooit gemaakte keuzen. De informatie verlamt in dat geval en maakt de stapel argumenten hoger om maar niet in beweging te (hoeven) komen.

De keerzijde van information overload komt aan het licht: alles is er al. Je hoeft het alleen nog maar even uit de lucht te plukken.

Het is als een puzzel van 10.000 stukjes die op de zolderkamer ligt uitgestald in de mei-vakantie. Information overload is niet aan de orde. De hele puzzel ligt er. Niet meer, niet minder. Alles is er al. Wie de puzzel succesvol wil voltooien dient het juiste filter te hebben. Daar draait het om. Wie de juiste focus kan aanbrengen (bepaald kleur puzzelstukje/ bepaalde vorm puzzelstukje) en tegelijkertijd een beeld heeft waar hij naar toewerkt, komt moe maar voldaan van de zolder. Hij heeft zijn Filtered Freedom bereikt.

Met dank aan Davied van Berlo voor het posten van het bericht van Clay Shirky.

(c) Guido van de Wiel

Media-aandacht rondom vertaling 't Manco

2009-04-15T06:16:00.001-07:00

Media-aandacht rondom de vertaling 't Manco neemt toe.

Vanochtend een interview gegeven aan Marijke Arijs, voor De Standaard (bijlage Standaard der Letteren). Verschijningsdatum nog onbekend.

22 april radio-interviews vanuit VRT Brussel, te weten bij het programma Mezzo (Radio1) tussen 12 uur en 13 uur en bij het programma Ramblas (Klara) tussen 13 uur en 14 uur.

22 april (of 29 april) recensie verschijnt in het Vlaamse weekblad Knack van de hand van Herman Jacobs, die zijn recensie ook als lipogram zal schrijven (zonder e, dus)

24 april VERSCHIJNING BOEK

24 april lancering uitgebreide website http://www.t-manco.nl/ met de mogelijkheid om achtergrondinformatie te downloaden

24 april avond - lezing Perdu met Rokus Hofstede en Manet van Montfrans (zie elders op dit blog)

25 april 's ochtends bij Wim Brands in het programma op radio 6 tussen 10 en 11 uur

(c) Guido van de Wiel

www.playingforchange.com

2009-04-04T05:26:00.000-07:00

Mooi voorbeeld van sociale innovatie waar techniek, muzikaliteit en diverse culturen blenden.

http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=2539741

(c) Guido van de Wiel

Publicatie Hollands Maandblad

2009-04-02T05:08:00.001-07:00

Ten behoeve van mijn vertaling van Perecs e-loze boek, 't Manco, is een artikel verschenen in Hollands Maandblad. Voor een doorkijkje naar de eerste pagina van het artikel, klik op onderstaande link.

http://www.hollandsmaandblad.nl/inhoud.swf

LEZING Aan de leegte ontrukt: over Georges Perec

2009-03-13T06:44:00.000-07:00

Aankondiging - lezing over Perec en vertaling La Disparition

Wanneer? Vrijdag 24 april 2009
Waar? Literaire Stichting Perdu. Kloveniersburgwal 86, Amsterdam
Begintijd? 20.30 uur
Kost dat? 6 euro, met korting 5 euro

M.m.v. Manet van Montfrans, Rokus Hofstede, Guido van de Wiel

“Ik had een gevoel van leegte, een gevoel van…En vanuit die leegte, vanuit dat gevoel van onvermogen, probeer ik iets op te bouwen door gebruik te maken van contraintes, van ontzettend oude regels en structuren…” (Perec in een gesprek met Bernard Noël, 1977)

“Schrijven: pijnlijk nauwgezet proberen iets vast te houden, iets te laten voortbestaan: een paar scherpomlijnde brokstukken aan de groeiende leegte ontrukken, ergens een vore, een spoor, een afdruk of een paar tekens achterlaten.” (Perec in Ruimten rondom)

De Franse schrijver Georges Perec (1936-1982) is vooral bekend geworden als enthousiast beoefenaar van de contrainte (vormdwang), een manier van schrijven in zwang bij de Oulipo (Ouvroir de littérature potentielle), een in1960 opgerichte groep auteurs, waarvan hij een van de bekendste leden zou worden. De toepassing van strenge vormbeperkingen leidde tot ludieke huzarenstukken zoals de roman La Disparition, waarin Perec zich het gebruik van de letter e ontzegt.
Directe aanleiding voor deze avond bij Perdu is het wellicht nog grotere huzarenstuk dat organisatiepsycholoog Guido van de Wiel onlangs volbracht: hij vertaalde La Disparition (’t Manco) in het Nederlands, waarbij ook in de vertaling de e volledig ontbreekt. Deze “proeve van bekwaamheid” verschijnt eind april bij De Arbeiderspers.
Maar voor Perec is schrijven meer dan een vrijblijvend spel, zoals Manet van Montfrans, de Nederlandse kenner bij uitstek van Perecs werk, in het prachtige boekje Georges Perec, een gebruiksaanwijzing duidelijk maakt. Perecs spel met vormbeperkingen is ook een manier om zijn obsessie met het verdwijnen van mensen en dingen het hoofd te bieden.

Perdu vond drie deskundige liefhebbers bereid op deze avond aandacht te geven aan zowel de ludieke kanten als aan de sociologische en autobiografische aspecten van Perecs werk. Manet van Montfrans geeft een inleiding op het werk en verschaft inzicht in de beweegredenen voor het gebruik van de contrainte. Rokus Hofstede, wiens herziene vertaling van Ruimten rondom onlangs is uitgekomen bij De Arbeiderspers, zal spreken over deze tekst en zijn fascinatie voor de sociologische en essayistische teneur van Perecs schrijverschap. Na de pauze zal duivelskunstenaar Guido van de Wiel ons, beeldend en verhalend, verslag doen van tien jaar
spelen met beperkingen, teneinde, zoals hij het zelf formuleert, zijn stelling luister bij te zetten dat zelfopgelegde beperkingen tot creativiteit leiden.

Stichting Perdu - het theater, de poëzieboekhandel en de uitgeverij - is zeer centraal gelegen op Kloveniersburgwal 86, om de hoek bij de Nieuwe Doelenstraat, dus vlakbij Café De Jaren.

(c) Guido van de Wiel/ (c) stichting Perdu

Interview over vertaling

2009-02-16T01:40:00.001-08:00

Interview met ondergetekende op Infonu.nl over vertaling 't Manco.

Zie:
http://kunst-en-cultuur.infonu.nl/taal/31602-t-manco-350-paginas-zonder-e.html

(c) Guido van de Wiel

Voorkant vertaling definief

2009-02-13T13:10:00.000-08:00

De voorkant voor de Nederlandse vertaling van La disparition van Georges Perec is definitief! De voorkant is in samenspraak met ondergetekende door grafisch topontwerper Steven van der Gaauw tot stand gekomen.
Het gemis van de E is voelbaar. Speels en gruwelijk tegelijkertijd. De oppervlakkige lezer en kijker ziet een frisse voorkant die op grafische voet is vormgegeven. Op zoek naar de diepere lagen valt de bloeddoordrenkte E en het ter hemel trekken van de E plotseling op. De kleur rood is voor de ongescheiden taal gereserveerd. De zwarte contouren blijven voor het lipogram behouden. De herhaling, het evenwicht in het tekstbeeld, de spiegeling en de hermetische sluiting van de tekst kan als een puzzel gezien worden. Een metafoor die Perec zelf graag gebruikte. In de voorkant zie ik tussen mijn wimperhaartjes door zich een grote hoofdletter E manifesteren. Dit kan ook te maken hebben met een inmiddels gegroeide preoccupatie met de meest gebruikte letter uit het alfabet. Er zijn vast ook andere letters in te herkennen.

Perec-vertaling in voorjaarsbrochure van De Arbeiderspers

2009-02-13T12:21:00.001-08:00

Na veertig jaar eindelijk de vertaling van La Disparition

De tekst ter promotie van de roman 't Manco, de vertaling van La Disparition van Georges Perec, zoals die in de voorjaarsbrochure 2009 van De Arbeiderspers is opgenomen, is hieronder online te lezen. Klik op een van de onderstaande twee plaatjes voor een automatische doorlink naar een leesbare jpg.

In de lay out van deze uitgeversbrochure is rekening gehouden met de inktsoorten, net als in het boek: overal waar rode inkt gebruikt wordt, is vrij van vormbeperkingen. Alles wat in zwarte inkt gedrukt is, maakt deel uit van de contrainte, de zelfverkozen vormbeperking, die er in het geval van La Disparition (in vertaling 't Manco) uit bestaat dat in de gehele tekst de e vermeden wordt.

Ondergetekende is de vertaler van dit e-loze boek van 312 pagina's dik en zo'n 80.000 woorden lang.

Apple introduceert laptop zonder toetsenbord?

2009-01-12T02:59:00.000-08:00

Op dit nieuwsitem van Onions News Network is te zien hoe Apple zogenaamd een laptop zonder toetsenbord introduceert. Onder het motto 'One Button, Endless Possibilities' introduceert Apple (zogenaamd) de MacBook Wheel. Een laptop waarbij het traditionele toetsenbord vervangen is door een groot wiel midden op de plaats waar zich eerder de QWERTY-toetsen bevonden.

Gebruikers schijnen eenvoudig tekst te kunnen genereren en kunnen grote databestanden met een lichte draai aan het Wheel of Fortune eenvoudig doorlopen, aldus Apple. Apple noemt in het filmpje de "MacBook Wheel" nu al het meest intuitieve product dat ooit is ontworpen.

Werkelijke innovaties roepen iets op als "dat kan toch niet": bij eerste lezing van dit Amerikaanse "Breaking News" bekropen mij gedachten als "typen is toch sneller" en "dat lijkt me maar omslachtig". Toch zegt Apple in het filmpje dat juist gebruiksgemak voorop staat en dat typen voortaan tot het verleden zal behoren. In het filmpje, ja, want het hele bericht blijkt een hoax! Toch is daarmee nog niet alles gezegd over de MacBook Wheel.

Natuurlijk blijft het (sceptisch, ja natuurlijk sceptisch) koffiedik kijken of een dergelijke laptop ooit echt zal ontstaan en of het ding dan een gadget zal blijken of een ware revolutie in communicatie zal ontketenen. Toch is de MacBook Wheel - naast een briljant voorbeeld van viral marketing - een prachtig voorbeeld van ontwerpkracht.

Om ontwerpkracht aan te boren is de innovator erop uit om delen van een product of dienst die eerder als onmisbaar werden gezien, uit te bannen. in dit geval: door het toetsenbord niet meer als onmisbaar element van een computer te zien, komen er andere ontwerpmogelijkheden in beeld.

Op eenzelfde manier kan het beeldscherm uitgebannen worden en plaatsmaken voor een projectie, een hologram of andere 3D-vormgeving. Een voorbeeld hiervan is in de laatste film van James Bond zichtbaar gemaakt als Bond gebriefd wordt voor zijn missie. Driedimensionale beelden worden uit een grote tafel getoverd als een toverlantaarn uit de 22e eeuw. Ook daar bevindt zich geen toetsenbord meer, maar wordt er aan virtuele haakjes gedraaid en geschoven met de handpalm om door hele documentstromen te scrollen.

Vanuit ontwerpkracht kunnen we ook computergeheugen wegdenken uit het laptopsysteem: zodra we dat doen komen gedachten aan wireless servers ineens op: de computer hoeft dan niet langer een harddisk in zich te dragen, maar gegevens kunnen veilig in een server vanuit huis, kantoor of vanuit datastations geraadpleegd worden. Dat scheelt weer 400 gram gewicht, wat weer accuvermogen scheelt. Volgende vraag: zijn er eigenlijk wel accu's nodig? Wat als we die wegdenken uit de laptop?

Een andere techniek om ontwerpkracht aan te boren is om vanuit een kind te kijken. Als je denkt aan een kind dat met frisse ogen naar een toetsenbord/ laptop/ computer kijkt, maakt dat de omslachtigheid van het medium bloot wordt gelegd.

Een toetsenbord blijkt dan inderdaad ook maar een reeds eeuwenoud overblijfsel te zijn uit een tijd dat gedachte en papier nog via inktlinten een interface nodig hadden. Plots wordt de gedachte over een toetsenbord anders: ineens wordt een toetsenbord inderdaad een log, omslachtig, onnodig complex systeem met - in mijn geval - 94 dicht op elkaar geplakte toetsen en hulptoetsen in maar liefst zeven rijen gestapeld. Wie gewend is te typen ziet de complexiteit niet meer. Wie nog niet kan typen, heeft zijn handen vrij.

Als eigenaar van Wheel Productions staat het mij natuurlijk aan als er in de toekomst teksten werkelijk ge-Wheeld kunnen worden! Draaien maar, aan dat Wheel of Fortune. Prachtig hoe een product dat niet eens werkelijk bestaat toch kan inspireren!

En dankzij de Apple-hoax van Onion News Network weet ik ineens ook mijn oude typemachine te karakteriseren, in een tijd waarin de prullenbak typisch vol lag met pagina's, halverwege getikt tot zich een typefout voordeed, waarna het A4 - rats - in een prop veranderde: "One perfect paper, endless possibilities for mistakes".

(c) Guido van de Wiel

DE “DISEASE TO PLEASE”

2009-01-07T04:12:00.000-08:00

DE “DISEASE TO PLEASE” -
grenzen aan dienstbaarheid

Wie het woord dienstbaarheid hoort, koppelt dit al snel aan dienstbaarheid aan anderen. Vraag een willekeurige, maar overmatig dienstbare manager naar het waarom van zijn hulpvaardigheid, dan hoort de coach regelmatig geluiden als: ‘Ja, ik vind het nu eenmaal prettig om dienstbaar te zijn aan anderen’. De disease to please vermomt zich met aureolen.

Dienstbaarheid kan voor managers staan voor: altijd telefonisch bereikbaar zijn, (direct) doen wat de ander vraagt, mails meteen beantwoorden, overmatig vaak aan het jasje getrokken worden en kenmerkt zich door een veelgehoorde interruptie “sorry hoor” waarna een mobieltje tegen het oor wordt geplakt, lange lijsten onafgewerkte actiepunten of een woud aan gele memootjes op het bureau, een computer die om vijf uur ’s middags nog op het aanmeldscherm staat en overdagen (aangezien de overuren niet meer te tellen zijn).

In de dienstverlenende sector (denk aan obers, serveersters, verplegers,taxichauffeurs, etc) is dienstbaarheid in de functie gebakken: de patient/ klant/ gast/ bezoeker dient direct en adequaat geholpen te worden. In een leidinggevende positie is het echter de vraag op welke zaken een leidinggevende wel direct in beweging komt en op welke zaken niet. Het kan niet zo zijn dat een leidinggevende bij het eerste het beste telefoontje alles wat hij aan het doen is uit zijn handen laat vallen. Het kan wel, maar dan is hij in ieder geval niet dienstbaar aan zichzelf, niet dienstbaar aan de taak waar hij op dat moment – veelal samen met een ander mee bezig is – en uiteindelijk ook niet aan de organisatie.

Het beeld dat een mens – en desnoods ook leidinggevenden en managers – hun dienstbare houding ook op zichzelf kunnen betrekken kan als eye opener functioneren. Wie dienstbaar is aan anderen, is hoogstwaarschijnlijk niet dienstbaar aan zichzelf. Het is lastig voor een mens – zo niet schier onmogelijk – om tegelijkertijd dienstbaar naar anderen te zijn en tegelijkertijd ook dienstbaar naar zichzelf. Bijdragen aan het geluk van anderen kijken en vol compassie en tevredenheid naar het ontstane geluk van anderen kijken is misschien een uitzondering en staat voor het ware servant leadership.

De metafoor die bij dienstbaar zijn naar anderen versus dienstbaar zijn aan jezelf hoort is de weegschaal. Het gaat immers om een balans tussen deze twee. Er is een energetische onbalans zodra de indruk ontstaat dat managers zichzelf gaan weggeven (in dienst van het team, et cetera)

Als we wat dieper inzoomen op de drijfveren en belangen van veel dienstbare managers, dan blijkt dat de weegschaal wel degelijk in evenwicht is: zij kunnen immers jarenlang dienstbaar zijn, zonder zich uitgehold te voelen, burn out te geraken of anderszins in de knoop te komen. Een verklaring is dat op de weegschaal aan de ene kant de dienstbaarheid te vinden is, maar dat die in evenwicht gehouden wordt met oude pijn, zoals conflictvermijding, het willen pleasen van anderen, de pay off van veel love addicts. De dienstbaarheid is dan de pendant van de wens om aardig gevonden te willen worden.

Zijn dit soort illusies eenmaal doorgeprikt en wordt er onder leiding van de coach gewerkt aan de disfunctionele patronen van de disease to please (Braiker, 2001), aan de pseudo-drijfveer om conflicten maar ten koste van heel veel andere zaken en belangen te vermijden, dan kan de weegschaal opnieuw geijkt worden. De behoefte van dienstbaar zijn aan anderen ten koste van dienstbaar zijn aan zichzelf kan opnieuw in balans komen. Het externe conflict werd mogelijk jarenlang vermeden, maar uit het vermijden van het externe conflict ontstond wel een interne conflict: heeft de gecoachte wel oog voor zijn eigen behoeften of heeft hij jarenlang zichzelf buiten spel gezet. Als de leidinggevende zo goed zorgt voor zijn medewerkers, wie zorgt er dan eigenlijk voor de leidinggevende?

Tips om de Disease to Please te doorbreken:

* De Regel van Reciprociteit
Elke keer dat de manager iets geeft aan anderen, kan hij bedenken dat hij ook zichzelf iets moet geven aan dienstbaarheid aan zichzelf. Wie 80 uur per week werkt, werkt twee keer zo hard als normaal en mag zichzelf dan ook twee keer zoveel vakantie geven. Toch?
Het beeld van een weegschaal kan daarbij helpen: wat legt de manager aan offers op het zilveren schaaltje en wat legt de medewerker of de klant er eigenlijk op?
Gevaar van deze benadering is dat er een platte transactionele relatie ontstaat die zich in een te rigide vorm laat kenmerken door het gezegde: voor wat, hoort wat. Het is niet zozeer het idee dat de herschikking van aandacht en energie over het hoofd van klant of medewerker wordt gespeeld, maar veel meer als oefening voor de manager zelf in hoeverre de weegschaal niet structureel doorslaat in het nadeel van hemzelf. Het is een manier om de onbalans zichtbaar te maken. De Regel van Reciprociteit en de metafoor van de weegschaal laat zien hoe zwaar oude patronen kunnen wegen, Letterlijk. Zodra de “disease to please” van de weegschaal wordt gehaald valt pas op dat de weegschaal structureel in onbalans is.

* De Bevrijding door Begrenzing
De dienstbare manager die wil oefenen met meer dienstbaarheid naar zichzelf toe kan gaan werken met beter leren begrenzen. Er zijn grofweg twee varianten:

1) Altijd beschikbaar zijn op bepaalde tijdblokken na. Dit is de lichtste variant. In principe begrenst hij zijn agenda en zijn tijd niet, op een aantal tijdblokken na. Een apotheek is hier een voorbeeld van. Een continue inloop is mogelijk op bepaalde tijden na, waarin iemand wordt doorverwezen naar de nachtapotheek.
Gedelegeerde verantwoordelijkheden gedurende de begrensde tijdblokken is noodzakelijk. In deze tijdblokken komt de manager aan zichzelf toe en kan hij dienstbaar zijn naar zichzelf.

Rigoreuzer is de volgende insteek
2) Nooit beschikbaar op bepaalde tijdblokken na. Dus de manager begrenst alle tijd op enkele tijdblokken na, waarin de medewerkers weten dat ze langs kunnen./ mogen komen met vragen. Het spreekuur van de dokter is hier een voorbeeld van. Zo geeft de manager ruim baan aan zijn behoefte om dienstbaar te zijn aan zichzelf.

Deze verandering van timemanagement vereist wel een grote mate van discipline in het begin, aangezien de manager vooraf moet gaan bedenken welke tijd hij wil begrenzen, om dienstbaar te kunnen zijn aan zichzelf. Dit vooraf plannen is een nieuwe vaardigheid die de nodige discipline vereist. Niet in de laatste plaats omdat de bedreiging van een conflict, van niet aardig gevonden te zullen worden in het hoofd van de veranderende manager uitvergroot wordt door deze stap te ondernemen. Er is het nodige kritische vermogen nodig om te bepalen wat de echte uitzondering op de regel van onbereikbaarheid is en er moeten (eindelijk eens) prioriteiten worden gesteld. Wat vind ik als leidinggevende nu echt belangrijk en wat niet. Begrenzing blijkt dan ineens een vorm van prioritering, van strategie, van zingeving en van richtinggeving. Ineens wordt de leidinggevende niet langer geleefd, maar blijkt hij zelf verantwoordelijk voor zijn leven. Dit brengt een grote, nieuw ervaren verantwoordelijkheid met zich mee die zorgvuldig begeleid dient te worden.

Door de Regel van Reciprociteit te volgen en De Bevrijding door Begrenzing in te voeren werkt de manager meteen aan zijn “onderwaterscherm” vol oude verdedigingsmechanismen: hij beproeft hoe het is om een conflict (potentieel) aan te gaan, hoe het is om op te komen voor zichzelf, hoe het is om in verbinding met zijn eigen behoeften deze te beschermen in plaats van er voor te kiezen om aardig gevonden te willen worden. Het leren begrenzen kan als bevrijding worden ervaren. De manager die niet bezig is met aardig gevonden te willen worden, maar voor zijn eigen zaken (en daarmee die van het grotere bedrijfsbelang) gaat staan, is bezig om respect te verdienen.

Wie wil jij zijn? Een aardige manager of een manager die authentiek respect weet te verwerven?

Guido van de Wiel

Bron:
Harriet B. Braiker: The Disease to Please. Curing the People-Pleasing Syndrome. McGraw-Hill.

(c) Guido van de Wiel

Nid wyf yn y swyddfa ar hyn…

2008-12-24T00:58:00.000-08:00

Alle verkeersborden in Wales zijn in het Engels en in het het Welsh. Soms gaat er iets mis bij de vertaling.
Een groot verkeersbord aan de straatkant in de stad Swansea verbiedt vrachtwagenchauffeurs de straat in te rijden: ‘Geen zwaarbeladen voertuigen. Alleen voor bewoners.’ Deze zin werd naar het vertaalbureau gestuurd en het antwoord werd op het verkeersbord afgedrukt: Nid wyf yn y swyddfa ar hyn o bryd. Anfonwch unrhyw waith i’w gyfieithu’. Ofwel: ‘Ik ben niet op kantoor op het moment. Stuur vertaalwerk alstublieft op.’
Het gaat vaker mis bij dit soort vertaalwerk. In 2006 werden fietsers tussen Cardiff en Penarth door een Welsh verkeersbord gewaarschuwd voor een ‘ontstoken blaas’, waar in het Engels stond dat ze beter konden afstappen. En voetgangers in de hoofdstad Cardiff werd in het Engels verteld naar rechts te kijken bij het oversteken, en in het Welsh naar links.
Uit: Metro, november 2008, Sanne Rooseboom.

Hieronder nog een zinnig en onzinnig verkeersbord:

Burger wijst zelf belastinggeld toe: www.mijnbelastinggeldgaatnaar.nl

2008-11-29T11:11:00.000-08:00

(Inzending bij Overheid 2.0 initiatief 2008)

In het huidige belastingsysteem betaalt de burger en (ondernemer) belastinggeld, waarvan de overheid bepaalt waar het heen gaat. Wat nu als de burger zelf bepaalt waar zijn geld heen gaat?

Kernidee:
In dit idee blijft de burger belastinggeld betalen, maar krijgt de burger een stem waar zijn geld heen gaat. De overheid bepaalt (van een klein gedeelte belastinggeld) niet langer waar het heen gaat, maar dient moeite te doen om burgers te verleiden om voor zijn of haar idee te doneren.

Praktisch:
Er dient een site te komen waarop politici maar ook burgers initiatieven kunnen zetten. Vervolgens kan iedereen doneren. Alleen de beste ideeen krijgen voldoende donateurs en komen tot afdoende budgetten om tot uitvoering over te gaan.

Karakteristieken/ USP's:
- burgers bepalen zelf waar hun geld heen gaat.
- politici moeten moeite doen om hun ideeen te verkopen aan het publiek
- vorm van crowdfunding
- marktwerking/ zuinigheid begint mee te tellen: politici met een goed idee, zullen hun best doen om de budgettering niet uit de hand te laten lopen, maar - zoals bij goed projectmatig werken - efficient met hun budgetten om te gaan. Bij een gunstige prijsstelling komen de politici immers eerder tot hun benodigde quotum.

Schaalbaarheid/ implementatieplan:
Eerste jaar: pilotproject met geld dat burgers vrijwillig kunnen doneren aan door overheid gepresenteerde plannen op de site www.mijnbelastinggeldgaatnaar.nl (eerste jaar nog geen korting op belastinggeld). Evt sitenaam nog houden op http://www.mijngeldgaatnaar.nl/

Tweede jaar: iedereen in Nederland krijgt de mogelijkheid om ergens tussen tien en honderd euro belastinggeld naar eigen inzicht te besteden. Plannen van politici zijn met een teller uitgerust; het is zaak dat een idee zoveel geld ophaalt dat het uitvoerbaar is. De politicus moet dus lobbyen... bij de burgers. Wie gebruik maakt van de site www.mijnbelastinggeldgaatnaar.nl en er een donatie op doet, hoeft ditzelfde bedrag minder aan belasting te betalen. Nog een beperking van het aantal plannen, om de reguliere geldstromen niet te veel onder druk te zetten.

Derde jaar: uitbreiding van budgettering indien succesvol. Uitbreiding van aantal plannen. Uitbreiding van soort plannen met behoud van continuiteit van basisvoorzieningen (het kan natuurlijk niet zijn dat Nederland massaal geen geld meer zou willen besteden aan onderwijs, onderhoud van wegen etc). Er blijven basisbelastinggelden naast de donatieprojecten. Het kan echter wel zijn dat Onderwijs bijvoorbeeld een vlucht neemt, doordat er bijvoorbeeld een hoop onderwijsideeen tot succesvolle donatieprojecten leiden.

Geen idee wat het kost, wie kan mij een kostenraming voorrekenen?

Guido van de Wiel
06 17 900 328E
info@wheelproductions.nl

(c) Guido van de Wiel

LERARENTEKORT: HOERA

2008-10-10T08:49:00.000-07:00

(Gepubliceerd in Great Place to Live, editie Leren, Jaargang 3 uitgave 3, 2008)

Nederland staat aan de vooravond van een zeer hoog tekort aan goed gekwalificeerde leraren. De Commissie Leraren onder leiding van Rinnooy Kan wijst op de ernstige gevolgen die deze kwantitatieve en kwalitatieve achteruitgang zal hebben voor de kwaliteit van het Nederlandse onderwijs en voor de toekomst van Nederland als sterke kenniseconomie. Alleen werkelijk innovatieve oplossingen kunnen het onderwijs redden.

Een aantal getallen: in de komende zeven jaar verlaat 75 procent van de huidige actieve leraren het voortgezet onderwijs. Dat zijn 47.000 voltijdbanen die opvolging behoeven (Uit: Advies van de Commissie Leraren, p. 15, data uit 2007).

Deze feiten zijn een ramp voor het bestaande onderwijssysteem. Ze vormen tegelijkertijd een smakelijke kluif voor innovatiespecialisten. De oude manier van onderwijs geven is op zijn retour. Er is een werkelijke omslag in het denken en organiseren nodig (Rinnooy Kan, 2007). Het inzetten van on- of onderbevoegde leraren is een doekje voor het bloeden en vormt geen structurele oplossing. Lapmiddelen als onbevoegde leraren inzetten of lessen veelvuldig laten uitvallen beginnen inmiddels excessieve vormen aan te nemen: in het voortgezet onderwijs grijpt nu al meer dan driekwart van de scholen naar zulke pseudo-oplossingen. Alleen al in het voortgezet onderwijs was vorig jaar 12 procent van de leraren volledig onbevoegd. In Rotterdam was dat zelfs 21 procent (De Pers, 3 september 2007).

Hieronder een vijfstappenplan om innovaties in het onderwijs uit te lokken.

1. Lok een 'sense of urgency' uit
Om werkelijke innovatie uit te lokken, dient er allereerst een nijpend probleem te zijn. Kijk maar naar de luchtvaart waar problemen als ruimte, tijd en gewicht tot meer dan 30.000 grensverleggende, compacte, efficiënte, innovatieve uitvindingen vol kracht, flexibiliteit en duurzaamheid hebben geleid: van sportschoenen tot draagbare computers, van kunststof brilglazen tot de magnetron, van luiers tot zonnepanelen en van babyvoeding tot de koolstofvezels in badmintonrackets (Baker, 2000). Voor werkelijke innovatie is er een groot probleem nodig en dat probleem is er gelukkig. Daar hoeft de innovatiespecialist zich geen zorgen over te maken. Stap 1 is geregeld.

2. Zorg voor onderkenning dat de bestaande methode geen kans van slagen meer heeft
Partijen in het onderwijs dienen te onderkennen dat hun methode geen kans van slagen meer heeft. Is er nog een strohalm waaraan men zich kan optrekken, dan vallen veel mensen toch nog graag terug op bestaande methodes. Hoe groter het lerarentekort, hoe beter en sneller stap 2 geregeld kan worden.
Onderwijspartijen kunnen daarbij een voorbeeld nemen aan platenmaatschappijen: platenmaatschappijen onderkennen nu steeds meer dat - gezien de ontwikkelingen rondom downloaden, filesharing en peer-to-peer connecties – hun manier van werken geen kans van slagen meer heeft. Zelfs de naam platenmaatschappij is inmiddels verouderd.

3. Haal de - schijnbaar - essentiële kern weg
Onderwijspartijen zakt de moed nu even in de schoenen. Zij onderkennen inmiddels dat hun oude oplossing geen grote geldigheid meer geniet. Bestaand onderwijs is in sommige gevallen over de datum. Het devies is om niet langer vast te houden aan oude systemen. Om nieuwe systemen uit te lokken, kan de innovatiespecialist de - schijnbaar essentiële – kernen uit de bestaande systeem weghalen.
Zo was decennialang de beeldbuis een essentieel element om televisies te bouwen. Pas door de beeldbuis weg te halen, ontstond er de kans om platte schermen, zoals plasma- of lcd-schermen, en krachtige projecterende beamers te ontwikkelen.
In het onderwijs kan gekeken worden wat er gebeurt als de innovatiespecialist de leraar weghaalt uit het onderwijssysteem. Of als hij het klaslokaal of het schoolgebouw weghaalt. Door deze vanzelfsprekendheden weg te denken, lokt de innovatiespecialist een tweede of zelfs derde orde leren uit (Argyris, 1978), waarin andere overtuigingen en andere paradigma’s leidend worden.

4. Oogst de innovaties
Haal de leraar weg uit het onderwijssysteem en professionele coaches, ondersteund door leraren-in-opleiding en aangevuld met sociale stageplekken kunnen een nieuwe hoofdrol in de didactische begeleiding gaan opeisen. Peer tutoring waarin een oudere leerling een jongere leerling onder zijn hoede neemt, komt pas ten volste tot bloei bij een flink gebrek aan leraren (Boogaard, 2004). De term leerkracht wordt in deze niet langer gereserveerd voor een persoon, maar voor een hefboom (een kracht) om het leren te stimuleren.

Haal het klaslokaal of het schoolgebouw weg en e-learning en afstandsonderwijs komen binnen handbereik. Er kunnen vormen van ‘leren in leergemeenschappen’ of ‘leren zonder schoolgang’ (zie Boogaard, 2004) ontstaan, waarin LOI al jarenlang een succesvol fenomeen is. LOI doet het als didactische organisatie natuurlijk niet slecht met meer dan 450 erkende opleidingen en meer dan 100.000 mensen die deze opleidingen jaarlijks volgen.

Haal de groepsstructuur van één leraar op dertig leerlingen weg en er kunnen individuele organisatievormen als home schooling en (begeleide) zelfstudie ontstaan. Ook schieten bij het openbreken van de schoolstructuur kleine leergroepjes als paddenstoelen uit de grond, zoals zogenaamde collaboratieve technieken en samenwerkend leren, waarin leerlingen om beurten in de rol van leraar worden gezet. De leraar wordt coach.

5. Borg de innovaties
Zorg voor sponsoren en overtuig hen. Er kunnen nu nieuwe vormen van onderwijs ontstaan. Zorg voor korte termijn successen om het geloof te laten groeien, breng de innovaties onder in bestaande structuren en systemen. Geef nieuwe namen aan de innovatieve systemen, want een goede naam is het halve werk: het bovenwijs, gelijkwijs, Wijzonder, Hardleers, het splinternieuwste leren, Het 21e eeuwse Gildedenken, Zonderwijs, Wijs, Zelfwijs, Onwijs.

Nu maar hopen dat het lerarentekort snel verder oploopt.

Guido van de Wiel

Bronnen:
Argyris, C. & Schön, D. (1978). Organizational learning: A theory of action perspective. Addison Wesley, Reading, Massachusetts.
Baker, D. (2000). Uitvindingen uit de ruimte. Uitgeverij Uniepers
Boogaard, A., Blok, H., Eck, E. van & Schoonenboom, J. (2004). Ander onderwijs, minder leraren. Amsterdam: SCO-Kohnstamm Instituut.
Rinnooy Kan, A. et al (2007). Leerkracht! Advies van de Commissie Leraren. DeltaHage, Den Haag.
Website LOI

(c) Guido van de Wiel

Over generatieschok of cultuurkloof

2008-09-29T03:17:00.000-07:00

16 september 2008

Hoera, 16 september. Another day in paradise. Ik ben jarig. Ik word 36 jaar. Heel de dag ben ik beducht op mentale inzinkingen en confrontatiemomenten, vanwege deze al jaren constant stijgende lineaire leeftijdstoename. Het is ook nog eens zo'n leeftijd dat je over de helft van een decennium kukelt, maar hartverzakkingen blijven uit. De dag gaat gewoon voorbij, ik blijf in balans en mijn nieuwe leeftijd doet me niets. Dacht ik.

29 september 2008

Vanochtend vulde ik als intercultureel trainer een eigen versie van de test van Richard Lewis in. De test is bedoeld om culturen in beeld te krijgen, zodat er intercultureel nóg effectief, nóg dynamischer en nóg fijner gewerkt kan worden in teams. Natuurlijk had ik een moment van zwakte. Natuurlijk was ik niet meer op mijn hoede, zoals op mijn verjaardag zelf. En de schok was erger dan de ergste cultuurschok, zoals Lewis verwacht aan te treffen als Argentijnen, Vietnamezen en Zwitsers gaan samenwerken.

In de test werd naar mijn leeftijd gevraagd. Ik denk dat als ik gewoon mijn leeftijd had mogen intikken er niets gebeurd was. Maar het programma had alvast leeftijdscategorieën gemaakt. Ineens viel ik niet meer in de categorie 25-35, maar in de categorie 36-45. Ik realiseerde me ineens dat ik aan de andere kant van de generatiekloof stond. Of ik nu wilde of niet.

Papier hier, papier hier!

2008-09-29T03:03:00.001-07:00

Afgelopen zomer kregen wij op ons huisadres op één dag tijd vier maal dezelfde post van de gemeente. Zie onderstaande afbeelding:

Vier maal bevatten de identieke enveloppen een zelfde brief met de boodschap dat op ons adres binnenkort met een papiercontainer gewerkt zal worden. Dat was inclusief de dikke enveloppen bijna 250 gram aan gewicht, waarvan minstens 200 gram onnodig en overbodig was. Een snelle rekensom leert dat een dergelijke mailing aan 1.000 mensen al snel zo'n 200 kilo overbodige post oplevert. Dezelfde mailing aan 10.000 inwonders had 2.000 kilo boom kunnen besparen. Dan heb ik portokosten en administratieve kosten nog niet eens meegerekend.

Het meest wrange van de hele mailing bleek de inhoud van de brief ergens halverwege het epistel:

Veel bedrijven mogen dan via paperless desks steeds vaker papierloos te werken; de gemeente daarentegen werkt nog altijd (als) papierlozer.

Mijn conclusie is dat de gemeente in deze wel degelijk op de inhoud gericht is. Naast de papiercontainer verzorgen zij immers ook de inhoud van deze zelfde papierbak.

klanttevredenheid

2008-07-31T07:47:00.000-07:00

25 juni 2008, 21.13 uur. Halve finale EK is bezig.
Ringtone gaat af.
Wijsvinger op groene telefoontje.
‘Dag, met Guido.’
‘Dag met Maaike Whatever van KPN. Mag ik u even storen?’
‘Liever niet.’ (1-0 voor het voetbal)
‘Oh, nou, dan bel ik een andere keer wel terug’ (1-1; want Maaike dringt niet aan).

Omdat ik geen zin heb om iemand nog eens – hoogstwaarschijnlijk zinloos – te woord te staan, pak ik het initiatief op. Ondertussen vraag ik mij half-paranoide af of Maaike’s reactie een ingestudeerde marketing-truc was, waarna ik Maaike’s sluwe voorzet zelf vol inkop en zij aan de andere kant van de telefoon neerbuigend mijn door haar reeds voorspelde reactie aanturft).
‘Nu, vertel even waar je voor belt.’
‘Uw abonnement loopt binnenkort af; u mag een nieuw toestel uitzoeken.’ (1-2 voor Maaike)
‘Weet u dat de G.J.L. van de Wiel naar wie u op zoek bent een man is? En dat de halve finale van de EK bezig is?’ (2-2)
Ze begint een beetje te lachen. (2-3 voor Maaike).
‘Ja, ik merkte al zoiets.’ Inmiddels maakt Duitsland de 1-1.
‘Als tip geef ik mee om de komende anderhalf uur de mannen uit uw databestand even over te slaan.’ (3-3)
‘Ja, maar ik moet toch dat lijstje op volgorde afwerken.’ En in een klap staat KPN 7-3 achter.

Wat is nu klantgerichtheid?
a) Je weet dat het gros van de mannen van voetbal houdt.
b) Je stoort ze tijdens een van de belangrijkste wedstrijden van het jaar.
c) Je weet dat dit het geval is.
Desalniettemin houd je je aan je lijstje vast. Dan ben je bezig met klantontwrichting in plaats van met klantgerichtheid. Dit terwijl de doelgroep vrouwen op dit soort avonden veel makkelijker te bereiken is: ze zijn blij dat er iemand belt en hen een toekomst met een nieuw mobiel toestel voorschotelt.

De Romeinen drukten dit gedrag eeuwen geleden al in de volgende vraag uit: is dit beleid of is er over nagedacht?

(c) Guido van de Wiel

Algenaanslag

2008-05-30T10:51:00.000-07:00

Algen zijn zeer geschikt om biologische diesel van te maken, aldus een nieuwsbericht uit Finland. De organismen leveren per hectare tien à vijftien keer meer olie dan palmen of koolzaad. Groot voordeel van algen is daarnaast dat ze zeer snel groeien. Ze verdubbelen zich minstens een keer per dag. Algen werken het broeikaseffect ook nog eens positief in de hand: als CO2 door algenbakken borrelt, groeien de algen nog sneller. Algen nemen bij hun groei namelijk veel broeikasgas CO2 op. Vierde voordeel is dat de teelt niet op landbouwgrond plaatsvindt, zodat de productie ervan niet ten koste gaat van voeding, zoals graan of maïs", zo zegt een Finse onderzoeker. Deze onderzoeker luistert naar een naam die in een roman over duurzaamheid symbolisch zou kunnen verwijzen naar de manier waarop we momenteel omgaan met energie en energiebronnen: dhr. Spilling. Deze Spilling vertelt geen fabeltjes. Natuurlijk is de productie nog te duur, maar dat geldt voor elk product dat nog middenin de Early Adopter fase zit en nog door de molen mag en moet van opname in een massaproductieproces, schaalvergroting en Operational Excellence. Feit is dat in februari van 2008 het eerste vliegtuig al op Schiphol is geland dat vloog op 20% biobrandstof, waarvan één van de grondstoffen kokosnotenolie was. Feit is ook dat luchtvaartmaatschappij KLM inmiddels een exclusief contract heeft gesloten met een Brabants bedrijfje om te kijken of het kerosine uit algendiesel kan maken. De toekomstige betekenis van algenaanslag zie ik al voor me: de algenaanslag staat voor de belastingaanslag die vliegtuigmaatschappijen jaarlijks krijgen over hun vluchten die niet hebben plaatsgehad met behulp van algendiesel of biobrandstof.

Guido van de Wiel

Bronnen:
http://www.nu.nl/news/1449409/91/Algen_zeer_geschikt_als_diesel.html

http://www.nu.nl/news/1449213/38/Eerste_biovlucht_landt_op_Schiphol_%28video%29.html

http://www.nu.nl/news/1581602/32/KLM_wil_vliegen_op_algen.html

(c) Guido van de Wiel

Onderhandelen – een anekdote

2008-05-30T10:44:00.000-07:00

Koper: ‘Heb je een uitlaat voor een Golf II?’
Verkoper: ‘Ja, die is tussen de 15 en 20 euro.’
Koper: ‘Heb je ook een voorruit voor een Golf II?’
Verkoper: ‘Ja, die is 30 euro.’
Koper: ‘Als ik ze samen neem, zullen we het dan rondmaken op 40 euro?’
Verkoper: ‘Zullen we het dan rondmaken op 60 euro?’
Koper: ‘???… Maar het kan maximaal 50 euro zijn…’
Verkoper: ‘Uit jouw bod blijkt dat jij mijn spullen goedkoper zou willen krijgen, uit mijn bod blijkt dat ik mijn spullen wel duurder zou willen verkopen.’ (bron: Discovery Channel, 2008)

(c) Guido van de Wiel

Opmerkelijk…

2008-03-27T06:36:00.000-07:00

In de film ‘Jumper’ komt op de aftiteling de volgende tekst voor:
‘The Empire State Building design is a trademark of Empire State Building Company L.L.C. and is used with permission.’ (aftiteling Jumper).

Een gebouw als merk… Het design afgeschermd met merkrechten… Permissie noodzakelijk…. ((( mijn hoofd schudt )))

In diezelfde film wordt onder andere ook in het Colosseum gefilmd en op de piramides van Cheops. Het zou toch raar zijn als het ontwerp daarvan tot handelsmerken zouden verworden…. Het Colosseum, de piramides van Cheops, The Empire State Building: het blijven toch drie grote stapels stenen, waarvan de historische waarde van de eerste twee het grootste is, maar waarbij alleen van de laatste de prijs kan worden bepaald. Wie gaat de doorzonwoning als merk claimen? Om daarna half Nederland uit zijn huis te kunnen jagen omdat er geen permissie afgegeven is? Of wie gaat het design van een iglohut in merkrecht vastleggen, om daarna alle schildpadden van hun schild te beroven onder het mom van overtreding van het merkrecht?
Amerika zou de mogelijkheid om dit soort absurde merkrechten te claimen moeten afschaffen. Dan zou het nog wat kunnen worden. Met Amerika als afmerkplaats.
(c) Guido van de Wiel

ISO is over

2008-03-27T01:16:00.000-07:00

Grote bedrijven, zoals IKEA, ArboUnie, maar ook Philips en DSM, kiezen steeds vaker voor kleine zelfstandigen om grote verandertrajecten te draaien.

Enkele voorbeelden uit mijn directe omgeving: een ZZP'er krijgt als opdracht om 800 personen binnen een half jaar te coachen. Twee zelfstandige adviseurs worden - na een succesvol traject dat ze gezamenlijk met succes gedraaid hebben - gevraagd om de uitrol ervan organisatiebreed op te pakken, zodat na anderhalf jaar 2.000 man getraind zal zijn. Zelf word ik inmiddels betrokken bij een trainingsklus van 300 teams, omdat het vierkoppige bedrijf dat deze opdracht heeft aangenomen de stroom werk niet op kan vangen.
Wat is er aan de hand?
Welke nieuwe trend is gaande?

Tot tien jaar geleden leek de trend "certificering" te zijn. Wie niet ISO was, was o zo dom. Kwaliteitshandboeken werden ontworpen, erkenningen werden aangevraagd, procedures werden door haarklovers uitgeschreven. De gevolgen voor het heden? De ISO-normeringen, audits en kwaliteitssystemen ten spijt, kiezen bedrijven met een groot volume toch niet meer per se voor de grote gecertificeerde trainings- en adviesbureaus , maar kiezen ze steeds vaker voor de Calimero's in de markt! Waarom zouden bedrijven willen dat een maaltijd voor honderden mensen klaargemaakt wordt op een éénpitsgasstel?

Er lijkt een kentering gaande: daar waar vroeger "zakelijk" (groot gebouw, keurige pakken, juiste procedures, organogram waterdicht opgesteld) scoorde, daar lijkt dit begrip zijn grootste tijd gehad te hebben. Het grote gebouw krijgt steeds meer de connotatie onpersoonlijk, het blauwe pak doet dertien in een dozijn vermoeden, een vaste werkwijze wordt in plaats van gedegen als te standaard ervaren, procedures worden als star en onnadenkend ervaren en een goed gevuld en keurig opgesteld organogram stemt enkel nog de directie tevreden. De klant wil immers geen zaken doen met een organogram. De klant is al een tijdlang op zoek naar een andere typologie dan hierboven geschetst: een adviseur die voor een persoonlijke benadering kiest, die vanuit een eigen karakter veel van zichzelf durft te laten zien, iemand die als persoon past bij de in te zetten verandering, die flexibel is en mee kan denken met de klant. In plaats van het organogram te presenteren, presenteert de ZZP'er zichzelf aan de klant. En de klant kiest steeds vaker voor de individuele persoonlijkheid en niet voor een onpersoonlijke - laat staan - gedepersonaliseerde organisatie.
Overigens zijn er zeer zeker adviseurs uit grote adviesorganisaties die persoonlijk werken en zijn er tegelijkertijd kleine ondernemingen en ZZP'ers die nog altijd een afstandelijke, zakelijke benadering kiezen. Echter, om een trend aan te tonen en om de geest daartoe een - weliswaar enigszins vertekende - zwart-wit tegenstelling aan te bieden in plaats van de bovenkamer met te veel grijstinten op te zadelen, kies ik er hier voor om niet teveel nuanceringen aan te brengen.

Als de zakelijke benadering niet meer past, wat komt daar dan voor in de plaats? Arnold Beekes heeft het begrip "zakelijk" vervangen door twee andere begrippen die veel beter lijken te passen bij de huidige tijd van zaken doen: in plaats van een zakelijke benadering kan een adviseur - maar ook een acoountmanager, projectleider of directielid - beter kiezen voor een Professionele en Persoonlijke benadering. Professioneel en Persoonlijk, afgekort pro-per. De afkorting klinkt al snel alsof het met een Belgisch accent uitgesproken dient te worden. Maar, zoals met vele begrippen in Managementland (Cost Benefit Analysis, Monitoring and Evaluation, Managementtools, Stakeholder Value), klinkt ook deze term in het Engels al een stuk vlotter. The ProPer Way.

Indien er alleen aandacht is voor professionaliteit in een organisatie, dan wordt vergeten dat de mensen de verandering moeten door-en uitvoeren. Zij moeten immers de verandering handen en voeten geven. Omgekeerd, als louter en alleen gekeken wordt naar wat een verandering voor de mensen betekent, wordt vergeten dat er organisatietechnisch ook veranderingen dienen te worden doorgevoerd. Zo zullen er duidelijke meetpunten dienen te zijn en zullen veelal de interne systemen moeten worden aangepast. (bron: http://www.theproperway.com/).

In The ProPer Way komen alle goede aspecten van het oude 'zakelijke' model (afspraken nakomen, keurig en ordentelijk werken, spullen op orde, betrouwbaarheid, etc) in het aspect Professioneel terug. De grote winst van The ProPer Way is de combinatie van het Professionele met het Persoonlijke. Een professionele opstelling wordt gecombineerd met persoonlijke waarden, echt contact en een menselijke beandering.

Een ISO-certificering is gebaseerd op een norm voor de interne organisatie.
The ProPer Way is gebaseerd op waarden voor de klant én voor de adviseur.

Een keurmerk wil alles vastleggen.
Persoonlijk en professioneel werken maakt het nodige los.

Guido van de Wiel

Bronnen:
http://www.properway.com/

Beekes, Arnold (2004). 'De Propere Organisatie'. Een integraal model voor professioneel én persoonlijk samenwerken. Ikoptro b.v., Amersfoort (ISBN 90-808600-1-8).

De Propere Organisatie is genomineerd voor Boek van het Jaar en Praktijkboek van het Jaar door de Orde van organisatiekundigen en -adviseurs (Ooa).

(c) Guido van de Wiel

New kid on the blog

2008-03-17T03:30:00.000-07:00

Overloopventiel

Dit weblog is een overloopventiel.
Opgericht en bedoeld voor al die ideeën die ik niet meteen kwijt kan in het dagelijks leven.
Weten dat dit weblog altijd een luisterend oor zal bieden.
Een geruststellende gedachte.

Daarbij hanteer ik niet teveel normen.
Zelfnormering is het begin van het einde.
Zelfnormering is het einde van het begin.